Nöfn sem byrja á W

Nafnið er upphaflega amerískt en er nú einnig notað víðar, t.d. í Bretlandi og Þýskalandi. Að baki liggur nafnorðið „winter“ sem merkir vetur.

Nafnið er ensk mynd af nafninu „Vilhjálmur“.

Nafnið er þýskt, komið úr fornháþýsku „Walthari“, „Waltheri“ og miðlágþýsku „Walter“, samsett af sögninni „waltan“ sem merkir ríkja, stjórna, og nafnorðinu „hari“ sem merkir her. Það þekkist í Noregi frá 14. öld, þá ritað „Valtar(e)“, en í Svíþjóð og Danmörku frá 12. öld, og tíðkast einnig á Englandi. Á Íslandi var nafnið lagað að fornu Óðinsheiti og myndar þannig nafnið Valtýr.

Nafnið er upphaflega þýskt, í fornháþýsku „Willihelm“, „Willahelm“, sett saman af nafnorðunum „willio“, „willo“ sem merkja vilji, ósk og „helm“ sem merkir hjálmur. Til Englands barst nafnið með Vilhjálmi sigurvegara sem stjórnaði sigurliði Normanna í orrustunni við Hastings 1066 og er þar nú ritað „William“. Í Frakklandi er tíðasta myndin „Guillaume“ en þar voru vinsældir nafnsins upphaflega sóttar til heilags Vilhjálms frá Aquitaníu. Á Ítalíu er nafnið „Guglièlmo“ algengt. Til Norðurlanda barst nafnið með biskupi sem settist að í Hróarskeldu á 11. öld.

Ungt nafn í íslensku. Nafnið „Villum“ þekkist í Danmörku frá 15. öld, einkum á Jótlandi, og er hliðarmynd við „Vilhelm“ og „Vilhjálmur“.

„Willy“ (einnig ritað „Villy“) er enskt gælunafn af nafninu „William“, sem samsvarar íslenska nafninu „Vilhjálmur“. Nafnið hefur verið notað í Noregi frá 18. öld, í Danmörku frá 19. öld og í Svíþjóð frá miðri 19. öld.

Nafnið er komið úr fornensku „Wilheard“, sett saman af nafnorðinu „wilt“ sem merkir vilji og lýsingarorðinu „heard“ sem merkir harður, sterkur. Í þýsku er samsvarandi nafn „Willhard“/„Willhart“, úr fornháþýsku „Willihart“, myndað af „willio“, „willo“ sem merkir ósk, vilji og lýsingarorðinu „hart“ sem merkir harður. Í Svíþjóð hefur nafnið „Villard“ verið notað frá lokum 19. aldar en eldri eru nafnmyndirnar „Villehard“ og „Vilhard“. Einhverjar nafngjafanna hér á landi eiga rætur að rekja til komu bandaríska bókasafnarans Daniels Willards Fiske, sem ferðaðist um Norðurland og kynnti m.a. skáklistina fyrir mönnum.

Nafnið er þekkt í Danmörku og Svíþjóð frá því á 13. öld og hefur einnig verið notað í Noregi og á Englandi, þar sem það er talið tökunafn úr Norðurlandamálunum eða þýsku. Nafnið er upphaflega þýskt og algengt þar í landi, komið úr fornháþýsku „Wernher“, „Werinher“, „Warinheri“, sem er sett saman af sögninni „warjan“ 'verja', sbr. þjóðflokksheitið „Varini“ sem nefnt er í Germaníu Tacitusar, í fornensku „Wærnas“, og í fornháþýsku „Werino-“.