Nöfn sem byrja á Í

Nafn þetta er fengið úr grískri goðafræði þar sem Íris var upphaflega persónugerving regnbogans en varð síðar sendiboði guðanna.

Spænsk mynd af nafninu Elísabet, lagað að lýsingarorðinu "bella" sem merkir fögur.

Nafn þetta er latnesk mynd gríska nafnsins Irene sem er komið af gríska orðinu "eirene" sem merkir friður. Irene var gyðja friðar í grískri goðafræði.

Nafnið er erlent að uppruna og sótt í söguna um Tristan og Ísold, sem þekkt er af frönsku kvæði Tómasar frá Bretagne frá 12. öld. Tristan var einn af riddurum Arthúrs konungs og felldu þau Ísold hugi saman. Í íslenskri þýðingu frá 1226 var stúlkan nefnd „Ísönd“. Nafnið hefur lítið verið notað á Norðurlöndum en dálítið á Englandi, og í Þýskalandi jukust vinsældir þess eftir að Richard Wagner samdi óperuna „Tristan og Isolde“ árið 1865. Sigurður Breiðfjörð orti rímu um Tristan og Ísold, og tvær endurminningabækur Kristmanns Guðmundssonar nefndust „Ísold hin svarta“ og „Ísold hin gullna“.

Nafn þetta er stytting nafna sem enda á "-ína".

Nafn þetta er komið úr þýsku og var upphaflega stytting nafna sem byrja á "Ida-/Idu-".

Talið er að nafn þetta sé myndað af forliðnum "ís" og viðliðnum "ey" í merkingunni eyja, og að nafnið merki þá í raun Ísland.

Nafn þetta er sett saman af forliðnum "Ís" sem merkir ís, - klaki og viðliðnum "fold" sem merkir jörð. Ísafold var notað af rómantískum skáldum sem annað heiti á Íslandi.

Nafn þetta er ýmist talið vera spænsk mynd af nafninu Elísabet eða þá að það sé dregið af forn semísku nafni og merki dóttir guðsins Baal.

Uppruni nafnsins er óviss. Ef til vill er um sama nafn að ræða og „Íssól“.

Uppruni nafnsins er óviss en talið er að það kunni að vera sett saman úr tveimur nöfnum. Hliðarmyndin „Isadora“ var samþykkt á mannanafnaskrá árið 2020.

Nafnið þekkist í þýsku sem „Iva“ og er ýmist talið myndað eftir karlmannsnafninu „Ivo“ eða vera stytting á nafninu „Ivana“ sem aftur er myndað af „Ívan“.

Sama/svipað og Ísafold.

Nafnið er sett saman af forliðnum „Ís-“, „Ísa-“ og viðliðnum „-lind“.

Nafn þetta er sett saman af forliðnum "Ís" sem merkir ís, - klaki og viðliðnum "hildur" sem merkir orrusta, - valkyrja.

Nafnið er sett saman af forliðnum „Ís-“ eða „Ísa-“ og nafnorðinu „mey“ sem merkir stúlka.

Nafn þetta er sett saman af forliðnum "Ís" sem merkir ís, - klaki og viðliðnum "gerður" sem merkir vernd.

Nafnið er rakið til nafns egypsku frjósemisgyðjunnar „Isis“. Það hefur verið tekið upp sem eiginnafn víða í Evrópu, m.a. á Spáni og í Þýskalandi.

Talið sett saman af forliðnum „Ir-“, sem einnig kemur fyrir í nöfnum eins og „Irene“, og viðliðnum „-unn“. Nafnið þekkist í Noregi frá því fyrir miðja 20. öld og er íslenska myndin hugsanlega mynduð eftir því norska, þótt uppruninn sé að öðru leyti óviss.

Uppruni nafnsins er óviss en sennilega er það hliðarmynd við nafnið „Iðunn“.

Nafn þetta er leitt af hebresku sögninni "sahak" sem merkir að hlæja og þýðir nafnið í raun Guð mun hlæja.

Nafn þetta er talið vera víxlmynd við nafnið Ingvar.

Nafn þetta er sett saman af forliðnum "Ís" sem merkir ís, - klaki og viðskeytinu "ar" sem merkir broddur.

Nafn þetta er sett saman af forliðnum "Ís" sem merkir ís, - klaki og viðliðnum "leifur" sem merkir arfur.

Ívan er upphaflega rússnesk stytting af nafninu „Johannes“ og samsvarar íslensku nöfnunum Jóhann, Jóhannes og Jón. Nafnið tíðkast einnig á Norðurlöndum, í Englandi og Þýskalandi.

Nafn þetta er sett saman af forliðnum "Ís" sem merkir ís, - klaki og viðliðnum "ólfur" sem merkir úlfur.

Nafnið er erlent að uppruna og er upphaflega skosk afleiðsla af nafninu „John“. Frá Skotlandi barst það til þýskumælandi landa og Norðurlanda. Um merkingu vísast til nafnsins „Jóhannes“.

Nafn þetta er komið úr grísku og er samsett af gyðjunafninu "Isis" og nafnorðinu "doron" sem merkir gjöf.

Nafnið kemur fyrir í Sturlungu á 13. öld og í fornbréfum frá 15. öld. Það er sett saman af forliðnum „Ís-, Ísa-“ og viðliðnum „-ar“ og gæti merkt „ís-spjót, ísabroddur“.

Nafnið er hebreskt að uppruna. Sonur Abrahams og Hagar hét „Ísmael“ samkvæmt Fyrstu Mósebók, og það er talið merkja „Guð hlustar“.

Nafnið var upphaflega viðurnefni Jakobs, sonar Ísaks og Rebekku, í merkingunni „berst fyrir Guð“. Síðar varð „Ísrael“ notað sem nafn á söfnuði gyðinga eftir herleiðinguna til Babýlon. Nafnið er einkum notað meðal gyðinga en þekkist þó meðal enskumælandi þjóða og á Norðurlöndum.

Nafn þetta er sett saman af forliðnum "Ís" sem merkir ís, - klaki og viðliðnum "geir" sem merkir spjót.

Nafn þetta er sett saman úr nafnorðinu "ís" og viðliðnum "mar" sem merkir haf, - sær.

Nafnið er rússnesk mynd nafnsins „Ingvar“.

Nafnið er sótt til grískrar goðafræði. Íkarus flaug með vængjum sem faðir hans gerði honum úr fjöðrum og vaxi of nálægt sólinni þannig að vaxið bráðnaði og Íkarus féll til jarðar og varð það hans bani.

Nafnið kemur fyrir í Sturlungu og í fornbréfum frá 15. og 16. öld. Uppruni nafnsins er óviss, ef til vill skylt „íma“ - orrusta, eða „ím“ - óhreinindi, ryk.

Nafnið er dregið af dýrsheitinu „ísbjörn“.

Nafnið er sett saman af orðunum „ís“ og „eldur“.