Nöfn sem byrja á Ý

Ýrr hét dóttir Geirmundar heljarskinns samkvæmt Landnámu, og er einnig getið í Sturlungu. Nafnið er skylt nafnorðinu „úr“, sem merkir „úruxi“, og „ýrr“ í sömu merkingu.

Sama/svipað og Ýr.

Nafnið kemur fyrir í fornaldarsögum sem heiti á tröllkonu. Það er skylt orðinu „íma“ sem merkir skessa eða vargynja.

Síðari liður nafnsins er „-rún“ sem tengist nafninu „Rún“, en fyrri liðurinn „Ý-“ er óviss. Ef til vill er um sama nafn að ræða og „Irun“ í norsku, þar sem giskað hefur verið á tengsl við nafnið „Irene“.

Ýlfa er hliðarmynd af nafninu „Ylfa“.

Nafnið er yfirleitt talið þýsk stytting á nöfnum sem hefjast á „Ida-“, „Idu-“, t.d. fornháþýska nafninu „Idaberga“. Forliður þess nafns er talinn sama orð og „íð“ 'verk, starf, iðn' í íslensku. Frá Þýskalandi barst nafnið til Norðurlanda og hefur verið notað í Danmörku frá 12. öld og í Svíþjóð frá 14. öld. Í Noregi varð það vinsælt um aldamótin 1900. Nafnið er einnig gamalt á Bretlandseyjum, en þangað barst það með Normönnum, féll í gleymsku á miðöldum og var tekið í notkun aftur á 19. öld.

Líklega upphaflegt gælunafn af nafninu „Ýr“.

Mismunandi hugmyndir eru uppi um uppruna og merkingu þessa nafns. Sumir vilja meina að það tengist sögninni "ymja" sem merkir að umla, - hljóða en aðrir að það merki jötunn í goðafræðinni. Ýmir var mestur jötna, líkt og Óðinn var æðstur ása. Óðinn og bræður hans drápu Ými og gerðu úr honum heiminn, beinin og tennurnar urðu að fjöllum og firnindum, blóðið að sjónum, hárið að skógi, höfuðkúpan að himinhvolfinu og heilinn að skýjum.

Nafnið er líklegast myndað af kvenmannsnafninu „Ýr“ með viðskeytinu „-ar“.