Nöfn sem byrja á L

Jurtaheitið lilja.

Ýmsar kenningar eru um uppruna og merkingu. Sumir telja nafn þetta komið af fornháþýska lýsingarorðinu "lind" sem merkir mjúk, aðrir að það sé komið frá spænska lýsingarorðinu "linda" sem merkir fögur og enn aðrir að það sé komið af ítalska lýsingarorðinu "lindo" sem merkir fögur, - hrein.

Nafn þetta kemur frá latneska nafninu "Laurentia" sem merkir sú sem ber lárviðarkrans.

Laufey var móðir Loka samkvæmt Snorra-Eddu. Nafnið er líklega sett saman af „lauf“ sem merkir plöntublað og viðliðnum „ey“.

Nafn þetta er upprunalega komið af franska nafninu "Louise".

Nafn þetta var upphaflega stytting á nöfnum sem enda á "-lena" s.s. Helena, - Magdalena o.fl.

Nafn þetta er myndað af fuglsheitinu lóa.

Nafn þetta er stytting á nafninu "Elísabet".

Tvær hugmyndir eru uppi um uppruna og merkingu. Í fyrsta lagi er talið að hér sé um að ræða hebreskt biblíunafn og þá í merkingunni hin þreytta, - magnlausa. Í öðru lagi er talið að nafnið sé komið frá latneska orðinu "lea" sem merkir ljónynja.

Nafn þetta er samsett af forliðnum "Lín" sem er hliðarmynd nafnsins Hlín sem merkir verndardís og viðliðnum "ey".

Nafn þetta er hliðarmynd nafnsins "Elísabet" sem merkir Guð er fullkominn, - Guð hefur svarið.

Nafn þetta er upphaflega stytting á nöfnum sem enda á "-lín/lína".

Nafnið er rómverskt að uppruna og talið leitt af karlmannsnafninu „Lūcius“, sem á rætur að rekja til latneska nafnorðsins „lūx“ er merkir ljós. „Lucy“ er ensk mynd nafnsins. Heilög Lúsía frá Sýrakúsu, sem dó píslarvættisdauða árið 304, var mjög vinsæll dýrlingur á miðöldum og var m.a. ort um hana í „Heilagra meyja drápu“ á 14. öld. Nafnið er notað á Norðurlöndum, í ensku- og þýskumælandi löndum, Ítalíu, Spáni og víðar, og „Lúcíumessa“ er haldin 13. desember.

Nafnið er rússneskt að uppruna en breiddist þaðan til Evrópulanda. Það er talið stytting af „Larissa“. Vinsældir sínar hlaut nafnið vegna Löru í bókinni Doktor Sívagó eftir Boris Pasternak.

Nafn þetta er komið hingað frá Norðurlöndum og er það þá skrifað "liv" og merkir það að lifa, - líf.

Nafn þetta er komið úr ensku og var upphaflega gælunafn á nafninu Elisabeth.

Nafn þetta er hliðarmynd við arabíska nafnið "Leila" sem merkir nótt.

Sama/svipað og Lýdía.

Nafnið er erlent að uppruna og þekkist bæði á Ítalíu og Spáni en hefur borist þaðan m.a. til Þýskalands. Að baki liggur nafn rómversku mánagyðjunnar „Luna“ og latneska orðið „luna“ sem merkir tungl, máni.

Nafnið er erlent að uppruna og þekkist bæði á Ítalíu og Spáni en hefur borist þaðan m.a. til Þýskalands. Að baki liggur nafn rómversku mánagyðjunnar „Luna“ og latneska orðið „luna“ sem merkir tungl, máni.

Nafn þetta er fengið af latneska orðinu "laurus" sem merkir lárviður.

Nafn þetta er fengið af nafnorðinu "logi" sem merkir eldur.

Nafn þetta er fengið af nafnorðinu "leif" sem merkir það sem skilið er eftir og hefur almennt verið talið tákna arf, - afkomanda.

Nafn þetta ef fengið af latneska orðinu "leo" sem merkir ljón.

Nafn þetta er komið úr grísku þar sem það merkir ljón.

Sama/svipað og Hlöðver.

Nafnið er yfirleitt talið stytting úr latínu „lūcānus“ og merkja „íbúi Lucaniu“ á Suður-Ítalíu. Það gæti líka verið gælumynd af latneska karlmannsnafninu „Lūcius“ sem merkir eiginlega „hinn bjarti“, skylt latínu „lūx“ sem merkir ljós. Elsta dæmi um nafnið á Íslandi er Lúkas Guðmundsson, kaupvottur á bréfi frá 1384, en það kemst svo ekki í almenna notkun fyrr en á 20. öld. Lúkasarmessa er 18. október, kennd við Lúkas guðspjallamann.

Nafn þetta er tengt orðinu "loft". Í goðafræðinni var Loftur annað nafn fyrir Loka Laufeyjarson sem einnig var kallaður hinn fleygi. Líkleg merking þessa nafns er hinn fleygi, - upphafni.

Sama/svipað og Leó.

Nafn þetta er sett saman úr orðunum "leon" sem merkir ljón og "hard" í merkingunni harður, hugrakkur og gæti nafnið þá útlaggst hraust ljón, hraustur sem ljón, hugrakkur sem ljón.

Nafnið er ítalskt, notað bæði fyrir karla og konur, og merkir „persóna frá Lucania“ á Ítalíu.

Nafnið er upphaflega írsk stytting á „William“, sem samsvarar íslenska nafninu „Vilhjálmur“. Nafnið er nú notað víða um Evrópu og í Bandaríkjunum.

Loki var einn af ásum samkvæmt Snorra-Eddu. Uppruni nafnsins er óviss. Sumir tengja hann við sögnina „lúka“ í merkingunni „gera enda á, ljúka við“. Aðrir vilja tengja nafnið við „log“ og „logi“ og telja að Loki hafi upphaflega verið eldvættur.

Nafn þetta er komið af þýska nafninu "Luitger" sem er samsett af forliðnum "liut" sem merkir fólk, - þjóð og viðliðnum "ger" sem merkir spjót.

Enska og þýska myndin Lucas er yfirleitt talin stytting úr latínu „lūcānus“ og merkja „íbúi Lucaniu á Suður-Ítalíu“. Það gæti líka verið gælumynd af latneska karlmannsnafninu „Lūcius“ sem merkir eiginlega „hinn bjarti“, sbr. latínu „lūx“ „ljós“. Elsta dæmi um myndina Lúkas hér á landi er um kaupvottinn Lúkas Guðmundsson á bréfi frá 1384. Lúkasarmessa er 18. október, kennd við Lúkas guðspjallamann.

Spænsk-ítölsk mynd nafnsins, en að baki liggur væntanlega þýska nafnið „Leonhard“, samsett af „leō“ sem merkir ljón, í aukaföllum „leōn-“, og fornháþýska lýsingarorðinu „hart“ sem merkir sterkur, harður. Nafnið mun upphaflega hafa verið tekið upp í ensku úr fornfrönsku á dögum Normanna.

Nafnið er ítalskt, notað bæði fyrir karla og konur, og merkir „persóna frá Lucania“ á Ítalíu.

Nafn þetta er norræn stytting á latneska nafninu "Laurentius" sem merkir maður frá Laurentium.

Nafnið er upphaflega írsk stytting á „William“, sem samsvarar íslenska nafninu „Vilhjálmur“. Nafnið er nú notað víða um Evrópu og í Bandaríkjunum.

Nafnið er fengið úr Gamla testamentinu og merkir „sá sem er hændur að“. Lea gaf þriðja syni sínum þetta nafn þar sem hún taldi að bóndi sinn myndi þá hænast að sér.