Nöfn sem byrja á Ó

Nafn þetta er lagað eftir karlmannsnafninu Ólafur.

Nafn þetta er kvenmynd karlmannsnafnsins Ólafur.

Nafn þetta er fengið af nafnorðinu "ósk".

Nafn þetta er líklegast sett saman úr karlmannsnafninu Óli og viðskeytinu "ína". Önnur tilgáta er sú að nafn þetta sé tökunafn sem hefur upphaflega verið stytting á erlendum nöfnum sem enda á "-oline".

Ritmynd nafnsins Ólafía

Annarvegar er nafn þetta kvenmynd karlmannsnafnsins Óli og hinsvegar er það stytting á nöfnum eins og Ólafía, - Ólöf o.fl.

Nafnið er erlent að uppruna og elsta heimild um það er í leikritinu „Þrettándakvöld“ eftir Shakespeare frá lokum 16. aldar. Talið er að höfundur hafi annaðhvort leitt það af nafninu „Oliver“ eða beint af latneska orðinu „oliva“ sem merkir ólífutré. Nafnið barst til Norðurlanda á 18. öld.

Nafn þetta er leitt af karlmannsnafninu Ólafur og viðskeytinu "ína".

Uppruni nafnsins er óviss. Það gæti verið sama orð og „ótta“ sem merkir tíminn milli þrjú og sex að næturlagi. Það gæti einnig verið skylt forna árheitinu „Ótta“ sem tengt hefur verið við nafnorðið „ótti“ - hræðsla. Þá gæti það einnig verið tökunafn, til dæmis úr norsku „Otte“ sem er afleiðsla af „Ottar“ og „Otto“.

Uppruni nafns er óviss, líklega stytting.

Shakespeare notaði nafnið „Ophelia“ á eina af persónunum í leikriti sínu „Hamlet“. Þótt illa færi fyrir Ófelíu í leikritinu hefur nafnið nokkuð verið notað á Bretlandseyjum. Nafnið fékk Shakespeare að láni frá Ítalanum Jacopo Sannazzaro sem hugsaði það líklega sem kvenkynsmynd að gríska nafninu „Ōphelos“ sem merkir „hjálp“.

„Oda“ er upphaflega gömul þýsk stytting nafna sem hefjast á „Ot-“, t.d. fornþýsku nafnanna „Otberga“, „Otburga“ og „Othild“. Í fornháþýsku merkir „ōt“ „eign, auður“ og er skylt íslenska orðinu auður. Átrúnaður á heilaga Odu um 600 e.Kr. stuðlaði að vinsældum nafnsins. „Oda“ er nafn á nokkrum konum í Þiðreks sögu af Bern og barst frá Þýskalandi til Norðurlanda, þar sem það hefur lengi verið notað í Danmörku og frá 19. öld í Svíþjóð.

Nafnið er líklega sett saman af kvenmannsnafninu „Ósk“ eða karlmannsnafninu „Óskar“ og viðliðnum „-lín“, sbr. „Lín“.

Nafnið er hugsanlega sett saman af karlmannsnafninu „Óðinn“ og viðliðnum „-ný“.

Nafn þetta er víxlmynd við fornnorræna nafnið "Áleifur" sem er samsett af forliðnum "Anu" sem merkir forfaðir og viðliðnum "laibar" sem merkir afkomandi, - erfingi.

Nafn þetta kemur af írska nafninu "Oscara" sem samsett er af forliðnum "Os" sem merkir hjörtur og viðliðnum "cara" sem merkir vinur.

Nafn þetta er ungt í íslensku, berst hingað til lands á þriðja áratug síðustu aldar. Nafnið kemur fyrir í biblíunni en er talið rekja uppruna sinn til arabísku.

Nafn þetta er komið úr goðafræðinni en Óðinn var æðstur allra guða. Það er skylt orðinu "óður" sem merkir skáldskapur.

Sama/svipað og Oliver.

Nafn þetta var upphaflega stytting á nafninu Ólafur.

Nafn þetta er samsett af orðinu "ótti" og viðskeytinu "ar" sem merkir hermaður.

Nafn þetta merkir langlífur maður.

Sama/svipað og Oliver.

Ritmynd af nafninu Óttar.

Sama/svipað og Ósvaldur.

Sama/svipað og Ásvaldur.

Nafnið merkir „veiðimaðurinn“ eða „risinn“ og er jafnframt heiti stjörnumerkis við miðbaug himins. Í grískri goðafræði var Óríon veiðimaðurinn mikli, sonur Póseidons og drottningarinnar Eruyale.

Ónarr var dvergsheiti til forna og nafn á föður jarðar. Nafnið er líklega leitt af „Án“.

Uppruni nafnsins er óviss en talið er að um upphaflegt gælunafn sé að ræða.

Uppruni nafnsins er óvís en ef til vill er um gælunafn að ræða.

Uppruni nafnsins er óviss en hugsanlega er um upprunalegt gælunafn að ræða.

Nafnið kemur fyrir til forna og tengist lýsingarorðinu „ósvífinn“, sem merkir óskammfeilinn, frekur.

Nafnið er víxlmynd við „Áleifur“, komið af fornnorrænu „Anu-laibaR“ sem er samsett af „Anu-“ er merkir forfaðir og „-laibaR“ er merkir afkomandi, erfingi, sbr. „Leifur“. Kvenmannsnafnið „Ólöf“ samsvarar þessu nafni. „Ólafur“ kemur fyrir í Landnámu og víða í fornum bókmenntum og fornbréfum. Frægir menn með þessu nafni voru t.d. Ólafur Tryggvason Noregskonungur sem kristnaði Noreg og Ísland og Ólafur helgi Haraldsson Noregskonungur. Nafnið hefur verið notað á Norðurlöndum frá því á miðöldum og hefur verið tekið að láni þaðan á Englandi og í Þýskalandi. Danskar myndir eru „Olaf“, „Olav“ og yngri myndin „Ole“. Norskar myndir nafnsins eru „Olav“, yngri myndir „Ola“ og „Ole“. Sænskar myndir eru „Olof“ eða „Olov“ en einnig þekkjast „Ola“, „Olav“ og „Ole“.

Ónarr var dvergsheiti til forna og nafn á föður jarðar. Nafnið er líklega leitt af „Án“.