Nöfn sem byrja á Y

Nafn þetta er kvenmynd karlmannsnafnsins Úlfur. Úlfynja

Nafn þetta er dregið af nafnorðinu "yrsa" sem merkir stygg ær, - óhemja.

Að baki liggur nafnorðið „yrja“ sem merkir 'regnúði; hret'. Ef til vill hefur ritverkið „Ísfólkið“ haft einhver áhrif á nafngiftirnar.

Nafnið hefur þekkst lengi á Norðurlöndum og var að líkindum upphaflega viðurnefni. Það er sennilega myndað af dýrsheitinu „úlfur“.

Uppruni nafnsins er óljós. Það kann að vera sótt til viðskeytisins „-ynja“, sem kemur fyrir sem síðari liður í samsetningum á borð við „ásynja“ og „ljónynja“.

Uppruni nafnsins er óviss. Það minnir á rússneska nafnið „Ilja“, sem er þó karlmannsnafn. Einnig má nefna hljómsveitina Ylju.

Nafnið er sennilega hliðarmynd af nafninu „Ylfa“.

Nafnið kemur fyrir í Íslendinga sögum, skrifað „Yngvildur“, en ritmyndin „Yngveldur“ kemur fyrir í fornbréfum frá 15. öld. Í Noregi er „Ingvild“ hliðarmynd af „Yngvild“. Nafnið er sett saman af forliðnum „Ing-“, „Ingi-“ og viðliðnum „-hildur“, sbr. „Hildur“. Í samsetningunni fellur h-ið brott í innstöðu, þ.e. „Yngv-hildur“ > „Yngvildur“ > „Yngveldur“.

Að baki nafninu liggur ef til vill nafnorðið „yndi“ sem merkir unaður, sæla, ánægja.

Yndís er samsett íslenskt kvenmannsnafn úr „yndi“ („unaður, gleði“) og „dís“ („gyðja, kona“).

Yrkja er íslenskt nafn af sögninni „að yrkja“ sem merkir „að semja ljóð“ eða „að rækta jörð“.

Nafnið kemur fyrir í Ynglingatali Þjóðólfs úr Hvini frá 9. öld. Í formála Snorra-Eddu segir að Óðinn hafi haft með sér til Svíþjóðar son sinn er Yngvi hét og að frá honum séu komnar ættir Ynglinga. Í Ynglinga sögu segir að Freyr hafi heitið Yngvi öðru nafni og að nafnið hafi síðan lengi verið haft sem tignarnafn í ætt hans, en ættmenn hans voru kallaðir Ynglingar. Í ritinu „Germaníu“ eftir Tacitus er sagt frá sonum Mannusar en einn þeirra var ættfaðir Ingveóna. Uppruni nafnsins er óviss og umdeildur en það hefur verið tengt gríska orðinu „énchos“ sem merkir „spjót“.

Nafnið er dregið af nafnorðinu „ylur“ sem merkir hlýja, hlý tilfinning.

Sama og Ingvar.

Sama/svipað og Ýmir.

Nafnið er dregið af sögninni „yrkja“ sem merkir „semja, skálda“ en einnig „rækta (jörð)“. „Yrkir“ væri þá „sá sem ræktar“.

Nafnið er sótt til nafnorðsins „ylfingur“ sem merkir „úlfsungi“.

Nafnið er ef til vill fengið frá nafnorðinu „ymur“ sem merkir „hljómur, niður; hávaði“, og þá skylt sögninni að „ymja“ sem merkir „hljóma, niða; umla, stynja“.

Nafnið er myndað af sögninni „yrkja“ í merkingunni „rækta“ og viðskeytinu „-ill“ sem notað er til að mynda nafnorð af sögnum. Nafnið er því tengt orðunum „yrkja“, „yrking“ og „yrki“ „verk“.