Nöfn sem byrja á U

Nafn þetta hefur bæði verið tengt við orðið "unnur" í merkingunni alda, - bára og einnig hefur það verið tengt við sögnina "unna"´sem merkir að elska, - þykja vænt um.

Tvær hugmyndir eru uppi um uppruna og merkingu. Annars vegar er talið að nafnið sé skylt sögninni "una" sem merkir að dvelja, - kunna vel við sig, og hinsvegar að nafnið tengist latneska orðinu "unus" sem merkir einn.

Nafn þetta er fengið úr goðafræðinni. Urður var ein þriggja örlaganorna sem réðu aldri manna, voru systur og hétu Urður, Verðandi og Skuld. Nafnið er tengt fornsaxneska orðinu "wurth" sem merkir örlagadís.

Fuglsheitið ugla.

Sama/svipað og Úrsúla.

Nafn þetta er sett saman af forliðnum "Unn-" og viðliðnum "-dís".

Nafnið var upphaflega notað um vatnadísir og er komið úr latínu „undine“ sem merkir vatnadís, dregið af „unda“ sem merkir alda. Sagan Undine eftir Friedrich de la Motte-Fouqué, sem kom út 1811, átti sinn þátt í að kynna nafnið, en hún fjallar um vatnadísina Undínu sem gekk að eiga mennskan mann til þess að verða ódauðleg. Steingrímur Thorsteinsson þýddi söguna á íslensku og kom hún út 1861. Lortzing samdi óperu um söguna við texta E.T.A. Hoffmanns, og vesturíslenska skáldkonan Helga Baldvinsdóttir orti undir dulnefninu Undína á 19. öld.

Nafn þetta var upphaflega gælumynd af nafninu Unnur.

Nafn þetta er sett saman af forliðnum „Unn-“ og viðliðnum „-björg“.

Skiptar skoðanir eru um uppruna og merkingu þessa nafns. Sumir telja það leitt af orðinu "unnur" í merkingunni alda, - bára. Aðrir að það sé komið af karlkyns nafnorðinu "unnur" sem merkir sverð. Enn aðrir telja að það tengist sögninni "unna" sem merkir að elska, - þykja vænt um.

Nafnið er sett saman af forliðnum „Unn-“ og viðliðnum „-steinn“. Einnig eru þess dæmi að kvenmannsnafnið „Steinunn“ liggi að baki nafngjöfinni.

Nafn þetta er skylt sögninni "una" sem merkir að dvelja, - kunna vel við sig.

Nafn þetta er tengt nafnorðinu "uggur" sem merkir ótti.

Nafnið er sett saman af forliðnum „Unn-“ og viðliðnum „-þór“, sem vísar til Þórs úr goðafræðinni. Þess eru einnig dæmi að kvenmannsnafnið „Þórunn“ liggi að baki nafngjöfinni.

Nafn þetta er myndað af forliðnum "Unnur" sem merkir hinn elskaði og viðliðnum "dór" í merkingunni Þór þrumuguð úr goðafræðinni.

Nafnið er upphaflega þýskt, komið úr fornháþýsku „Uodalrich“, „Udalric“, „Odalric“ sem er samsett af orðliðunum „uodal“ er merkir erfðafé, óðal og lýsingarorðinu „rihhi“ er merkir ríkur, voldugur. Það var í miðlágþýsku „Ulric“, „Olric“ og barst þaðan til Danmerkur. Nafnið hefur þekkst í Danmörku frá því á 13. öld en er 15. aldar nafn í Svíþjóð, og í Noregi eru heimildir um það frá 17. öld. Nafnið tíðkast á Englandi og í Þýskalandi sem „Ulrich“.

Nafn þetta er myndað af forliðnum "Unnur" sem merkir hinn elskaði og viðliðnum "björn" í merkingunni bjarndýr.

Dýrsheiti. Kemur nokkrum sinnum fyrir að fornu.

Ullur var guð í norrænni goðafræði, sonur Sifjar og stjúpsonur Þórs. Leiddar hafa verið að því líkur að orðstofninn „*wulþu-“, sem merkir „frægð“, liggi að baki nafninu. Ritmyndin „Ullr“ er forn ritháttur áður en -u- var skotið inn í lokaatkvæði.

Sennilega er um stuttnefni að ræða.

Nafnið er fremur ungt í íslensku og er trúlega myndað af kvenmannsnafninu „Urður“ með viðskeytinu „-ar“.

Nafnið er dregið af „Till Eulenspiegel“ („Eule“ = ugla, „Spiegel“ = spegill), þýskum flakkara og hrekkjalómi sem uppi var á fyrri hluta 14. aldar og sagnir um hann hafa lifað allt fram á þennan dag.

„Ullur“ var guð í norrænni goðafræði, sonur Sifjar og stjúpsonur Þórs. Leiddar hafa verið að því líkur að orðstofninn „*wulþu-“, sem merkir „frægð“, liggi að baki nafninu. Ritmyndin „Ullr“ er forn ritháttur áður en -u- var skotið inn í lokaatkvæði.