Nöfn sem byrja á N

Nafn þetta er rússneskt að uppruna og var upphaflega gælumynd nafnsins Antonina.

Nafn þetta er germanskt að uppruna og er merkingin þá dirfast, - þora. Einnig er nafnið tengt sögninni "að nenna" sem merkir þá að hafa dug til. Nanna merkir því hin hugrakka.

Nafn þetta er komið úr latínu og myndað af orðunum "dies natalis" sem merkir fæðingardagur.

Nafn þetta kemur úr rússnesku þar sem það merkir von.

Nafnið er upphaflega rússneskt, „Nadya“, en það er gælumynd nafnsins „Nadezhda“ sem merkir „von“.

Franska kvenmyndin „Nicole“ er notuð víða í ensku- og þýskumælandi löndum og er einnig þekkt í Danmörku. Nafnið er skylt nafnmyndinni „Nikoline“ sem naut vinsælda í Noregi um aldamótin 1900. Um uppruna vísast til nafnsins Nikulás.

Nafnið er erlent að uppruna og útbreitt víða um Evrópu. Þangað barst það frá Rússlandi, „Natalya“. Upphaflega er nafnið síðlatneskt, „Natalia“, myndað af „dies natalis“ sem merkir fæðingardagur. Heilög Natalía varð dýrlingur á 4. öld þótt ekki dæi hún píslarvættisdauða.

Nora er upprunnið sem stytting á nöfnunum Honóra (af latneska „honor“, heiður) og Eleanóru. Það er notað sem sjálfstætt nafn víða um Evrópu.

Nafn þetta er komið hingað frá Spáni og Portúgal og er hliðarmynd við nafnið Nína.

Nafn þetta er gælunafn ýmissa nafna eins og t.d. Guðfinna, - Jónína o.fl.

Nana á sér margar óskyldar rætur eftir menningarsvæðum. Í norrænu samhengi er það tengt gyðjunni Nönnu, en það er einnig þekkt sem sjálfstætt nafn og gælunafn víða um heim; nákvæmur uppruni er óviss.

Natasha er rússneskt gælunafn af Natalíu, sem er dregið af latneska orðinu „natalis“ og vísar til fæðingar, einkum fæðingar Krists.

Talið er að nafn þetta sé komið úr óperunni Norma sem var frumflutt árið 1831.

Nafnið er erlent að uppruna. Í enskumælandi löndum er „Nancy“ upphaflega notað sem gælunafn kvenna sem hétu „Annis“ eða „Agnes“. Í sumum tilvikum er það einnig hliðarmynd við „Hannah“ sem er hebreskt að uppruna og merkir „tignarleg“.

Nafnið er upphaflega erlend stytting á nöfnum sem enda á „-nora“, „-nore“, eins og „Eleonora“, „Eleonore“. Í Noregi er það einnig myndað eftir karlmannsnafninu „Nore“. Í Svíþjóð þekkist nafnið frá lokum 17. aldar en í Danmörku frá 19. öld. Vinsældir á Norðurlöndum má að einhverju leyti rekja til persónunnar Nóru í leikritinu „Brúðuheimilið“ eftir Henrik Ibsen, sem samið var 1879.

Nafn þetta er fengið af nafnorðinu "nótt".

Nafnið er erlent að uppruna og útbreitt víða um Evrópu. Þangað barst það frá Rússlandi, „Natalya“. Upphaflega er nafnið síðlatneskt, „Natalia“, myndað af „dies natalis“ sem merkir fæðingardagur. Heilög Natalía varð dýrlingur á 4. öld þótt ekki dæi hún píslarvættisdauða.

Nafnið er upphaflega rússneskt, „Nadya“, en það er gælumynd nafnsins „Nadezhda“ sem merkir „von“.

Sama/svipað og Nikulína.

Nafnið er notað á Norðurlöndum og í Þýskalandi sem stytting á „Petronella“ og „Kornelia“.

Nafn þetta er fengið af nafnorðinu "nökkvi" sem merkir bátur, - skip.

Sama/svipað og Nathan

Nafn þetta er komið úr biblíunni, af hebreska orðinu "nwh" sem ýmist er talið merkja hvíld eða langlífi.

Nafn þetta er komið af gríska nafninu "Nikolaós" sem sett er saman af forliðnum "nike" sem merkir sigur og viðliðnum "laós" sem merkir lýður. Nikulás merkir sigurvegari þjóða.

Nafn þetta er samandregin mynd nafnsins Nikulás sem merkir sigurvegari þjóða.

Nafnið er upphaflega þýskt, sett saman af fornháþýska nafnorðinu „nord“ sem merkir norður og lýsingarorðinu „beraht“ sem merkir bjartur, skínandi. Nafnið þekkist í Þýskalandi frá 11. öld og frægur dýrlingur með þessu nafni stofnaði samnefnda munkareglu á þeim tíma.

Nafn þetta er komið af gelíska nafninu "Níall" sem merkir bardagamaður, - hetja.

Ef til vill dregið af franska orðinu "Noel" sem merkir jól.

Nicolas er hliðarmynd af nafninu Nikulás, sem hefur tíðkast hérlendis frá 12. öld. Fyrsti Íslendingurinn sem vitað er um að hafi borið nafnið var Nikulás ábóti á Munkaþverá (d. 1159). Nafnið er upprunalega grískt, „Nikolāós“, samsett af „nikē“ sem merkir „sigur“ og „lāós“ sem merkir „lýður“, og merkir eiginlega „sigurvegari þjóða“. Heilagur Nikulás, biskup af Myra í Lykíu, varð verndardýrlingur Grikkja og Rússa, einnig barna, sæfara, kaupmanna og veðlánara, og er Nikulásarmessa haldin 6. desember honum til heiðurs.

Nafn þetta fór fyrst að tíðkast hér eftir útgáfu bókarinnar "Rímur af Núma kóngi Pompílssyni" eftir Sigurð Breiðfjörð og gefin var út árið 1835.

Nafn þetta er hebreskt að uppruna, kemur úr biblíunni og merkir Guð hefur gefið.

Nafn þetta er skylt fornírska orðinu "nert" sem merkir afl, - kraftur.

Nafnið er sótt til Biblíunnar og er af hebreskum toga, „Nōah“, af „nwh“ sem merkir „hvíla sig“. Sumir telja það merkja „hvíld“, aðrir að það merki „langlífi“. Í Fyrstu Mósebók Gamla testamentisins segir frá Nóa og örkinni sem hann og synir hans smíðuðu að boði Guðs til að bjarga sér og dýrum jarðarinnar úr syndaflóðinu.

Sama/svipað og Níels.

Nicolas er hliðarmynd af nafninu Nikulás, sem hefur tíðkast hérlendis frá 12. öld. Fyrsti Íslendingurinn sem vitað er um að hafi borið nafnið var Nikulás ábóti á Munkaþverá (d. 1159). Nafnið er upprunalega grískt, „Nikolāós“, samsett af „nikē“ sem merkir „sigur“ og „lāós“ sem merkir „lýður“, og merkir eiginlega „sigurvegari þjóða“. Heilagur Nikulás, biskup af Myra í Lykíu, varð verndardýrlingur Grikkja og Rússa, einnig barna, sæfara, kaupmanna og veðlánara, og er Nikulásarmessa haldin 6. desember honum til heiðurs.

Nicolas er hliðarmynd af nafninu Nikulás, sem hefur tíðkast hérlendis frá 12. öld. Fyrsti Íslendingurinn sem vitað er um að hafi borið nafnið var Nikulás ábóti á Munkaþverá (d. 1159). Nafnið er upprunalega grískt, „Nikolāós“, samsett af „nikē“ sem merkir „sigur“ og „lāós“ sem merkir „lýður“, og merkir eiginlega „sigurvegari þjóða“. Heilagur Nikulás, biskup af Myra í Lykíu, varð verndardýrlingur Grikkja og Rússa, einnig barna, sæfara, kaupmanna og veðlánara, og er Nikulásarmessa haldin 6. desember honum til heiðurs.

Nafn þetta kemur af fornsaxneska orðinu "naro" sem síðar varð enska orðið "narrow" sem merkir þröngur. Nafnið merkir grannur, - hinn granni.

Nafnið er sótt til Jóhannesarguðspjalls og er upphaflega ættað úr hebresku. Það merkir „Guð hefur gefið“ og er skylt nafninu „Natan“. Ritháttur nafnsins hefur verið á reiki, ýmist ritað með „-t-“ eða „-th-“, og nafnmyndirnar Natanael, Nataníel og Nathaníel eru allar á mannanafnaskrá.

Nicolas er hliðarmynd af nafninu Nikulás, sem hefur tíðkast hérlendis frá 12. öld. Fyrsti Íslendingurinn sem vitað er um að hafi borið nafnið var Nikulás ábóti á Munkaþverá (d. 1159). Nafnið er upprunalega grískt, „Nikolāós“, samsett af „nikē“ sem merkir „sigur“ og „lāós“ sem merkir „lýður“, og merkir eiginlega „sigurvegari þjóða“. Heilagur Nikulás, biskup af Myra í Lykíu, varð verndardýrlingur Grikkja og Rússa, einnig barna, sæfara, kaupmanna og veðlánara, og er Nikulásarmessa haldin 6. desember honum til heiðurs.

Sama/svipað og Níels.