Raða eftir
Mila er slavneskt kvenmannsnafn, dregið af liðnum „mil“ sem merkir „ljúfur, kær“. Það er stytting á nöfnum sem hafa þennan lið, svo sem Milena og Ludmila.
Mollý er miðaldagælunafn af nafninu Mary (María), sem er komið af hebreska nafninu Mirjam.
Meryem er tyrknesk mynd af nafninu Maryam (María), sem er komið af hebreska nafninu Mirjam.
Míkah er hliðarmynd af nafninu Míka (Micah), stytting á Míkael; hebreskt og merkir „hver er sem Guð?“.
Nafnið er erlent að uppruna og myndað eftir karlmannsheitinu „Marselíus“.
Nafnið er sagt komið úr grískri goðafræði í merkingunni „hunang“.
Nafnið er upphaflega bandarískt, „Maribeth“, samsett úr nöfnunum „Mary“ og „Elizabeth“.
Nafnið er hollensk mynd af „Mary“, sem er dregið af nafninu „María“.
Nafnið er sett saman af nafnorðinu „máni“ og jurtarheitinu „rós“.
Nafn þetta er myndað af forliðnum „Magn-“ og viðskeytinu „-ína“.
Márey er samsett íslenskt kvenmannsnafn úr már (mávur) „mávur, sjófugl“ og ey „eyja“.
Nafnið er þýskt en merking þess er óviss. Í Þýskalandi er það einnig notað sem ættarnafn.
Nafnið er franskt að uppruna og er kvenkynsmynd af nafninu „Michael“, sem er skylt íslenska nafninu „Mikael“.
Nafnið er upprunalega frönsk smækkunarmynd frá miðöldum af nafninu „Marie“ sem barst frá Frakklandi til Bretlandseyja. Það er nú notað víða í Evrópu, einkum sem kvenmannsnafn en einnig sem nafn á karlmönnum þótt í minna mæli sé.
Nafnið er sett saman af nafnorðinu „myrkur“ sem merkir sorti, dimma, og viðliðnum „-rún“.
„Móra“ er algengt nafn á mórauðri sauðkind. Tengt nafninu „Móri“.
Nafnið er erlent og víða notað. Það á rætur að rekja til Biblíunnar en hebresk mynd þess er „Mirjām“ og svo hét systir Móse og Arons samkvæmt Fjórðu Mósebók. Uppruni er ekki fullviss en þar sem nöfn Móse og Arons eru oftast talin af egypskum rótum er líklegt að nafn systur þeirra sé það einnig.
Menja var önnur tveggja herleiddra jötnameyja, hin hét „Fenja“, sem kváðu „Gróttasöng“ samkvæmt Sæmundar Eddu. Þær voru teknar herfangi af Mýsingi nokkrum sem fór illa með þær af vinnu. Þær möluðu að lokum eigandanum tortímingu og dauða.
Nafnið hefur verið talið þýsk stytting á „Marlene“, sem er stytting á „Marlena“. Það er einnig notað í enskumælandi löndum.
Nafnið er enskt að uppruna og talið merkja „frá tunglinu (mánanum)“.
Nafnið er sett saman af nafnorðinu „myrkur“, sem merkir sorti, dimma, og viðliðnum „-ey“.
Að baki nafninu liggur nafnorðið „myrkvi“ sem merkir „sorti, myrkur, dimma“, og er nafnið dregið af eða skylt nafninu „Myrkvi“.
Nafnið er dregið af nafnorðinu „meyja“ sem merkir ung stúlka, mær.
Nafnið á rætur að rekja til fornensks orðs sem merkir „verndaður akur“.
Nafnið er erlent að uppruna, upphaflega ensk gælumynd af nöfnunum „Margaret“ og „Mary“.
Nafnið barst upphaflega til Evrópu frá Grikklandi. Gríska myndin er „Margarītēs“, mynduð af nafnorðinu „margaron“ sem merkir „perla“, en það orð er aftur tökuorð í grísku úr persnesku. Úr grísku er nafnið tekið upp í latínu, „Margarīta“, og þaðan í fornfrönsku, „Marguerite“, og barst svo þaðan til enskumælandi landa. Það var einnig mjög vel þekkt í Þýskalandi á miðöldum og var meðal algengustu kvenmannsnafna á miðöldum, algengt í evrópsku konungaættunum. Þekktasti dýrlingur með þessu nafni var heilög Margrét frá Antíokkíu sem dó píslarvættisdauða snemma á 4. öld. Margrét Sæmundardóttir, kona Kolbeins kaldaljóss, er nefnd í Flóamanna sögu og nokkrar konur með nafninu koma fyrir í Sturlungu.
Nafn þetta er komið úr spænsku og er kvenmynd hebreska nafnsins Emmanuel sem merkir Guð er með okkur.
Uppruni nafnsins er óviss en hugsanlega er það ritmynd af nafninu „Milla“.
Nafnorðið „melódía“ er erlent að uppruna og merkir „lag, sönglag, lagrænt ljóð“.
Nafnið er erlent að uppruna og hliðarmynd af „Magdalena“. „Malin“ hefur verið notað í Svíþjóð frá 16. öld sem stytting á „Malena“, sem aftur er þekkt frá 12. öld sem stytting á „Magdalena“.
Maya er ritmynd af „Maja“, sem er algengt gælunafn, einkum kvenna sem heita „María“. Uppruni þess er sennilega erlendur, en „Maja“ hefur verið notað sem eiginnafn í Svíþjóð og Danmörku frá því á 14. öld.
Nafnið mun vera ungverskt að uppruna og merkja „beiskur“ eða „frá sjó“.
Myrká er íslenskt kvenmannsnafn, samsett úr myrk- (myrkur „dimma, dökkur“) og á „á, vatnsfall“; merkir „dökk á“.
Mariko er japanskt kvenmannsnafn. Merking þess ræðst af því hvaða kanji-tákn eru notuð; algeng samsetning merkir „ekta þorpsbarn“.
Mia er norrænt og evrópskt gælunafn dregið af Maríu, og stundum af nöfnum eins og Emilíu. María er komið af hebreska nafninu Mirjam.
Nafnið er upphaflega ítölsk smækkunarmynd af „Maria“, sem er sama nafn og „María“. Það er notað í enskumælandi löndum, á Norðurlöndum og víðar í Evrópu, en franska myndin „Marielle“ er einnig þekkt.
Uppruni er óviss en nafnið gæti hugsanlega verið myndað af karlmannsnafninu „Manasses“.
Maya er ritmynd af „Maja“, sem er algengt gælunafn, einkum kvenna sem heita „María“. Uppruni þess er sennilega erlendur, en „Maja“ hefur verið notað sem eiginnafn í Svíþjóð og Danmörku frá því á 14. öld.
Uppruni nafnsins er óviss. Það getur verið leitt af kvenmannsnafni sem hefst „á Mír-“ með viðskeytinu „-ey“, sbr. „Ey“. Einnig getur það verið lagað að franska nafninu „Mireille“ sem borið er fram nánast eins, en það nafn er notað á Norðurlöndum, Bretlandi og víðar í Evrópu.
Nafnið er erlent að uppruna og hliðarmynd af „Magdalena“. „Malin“ hefur verið notað í Svíþjóð frá 16. öld sem stytting á „Malena“, sem aftur er þekkt frá 12. öld sem stytting á „Magdalena“.
Uppruni nafnsins er óviss en elstu heimildir benda til að það sé erlent að uppruna. Hugsanleg eru tengsl við latneska nafnið „Marcella“ sem myndað er eftir karlmannsnafninu „Marcellus“, en sú nafnmynd er smækkunarheiti af „Marcus“. „Marcèlla“ er algengt nafn á Ítalíu, „Mairsile“ er notað á Írlandi en „Marsaili“ í Skotlandi. Nafnið gæti hafa blandast nafninu „Sibilla“, en svo hét völva þekkt úr grískri goðafræði. Endingin „-bil“ er þekkt úr öðrum nöfnum til forna, t.d. hét móðir riddarans Tristrams „Blensinbil“. „Marsibilla Soldánsdóttir“ er nefnd í Jökuls þætti Búasonar og þrjár konur með þessu nafni koma einnig fyrir í Fornaldarsögum Norðurlanda: „Marsibil“ dóttir Hálfdanar Brönufóstra í Sörla sögu sterka, „Marsibil“ dóttir Margaríuss konungs af Sýríu í Hjálmþés sögu og Ölvis, og „Marsibil“ dóttir Ólafs Englakonungs í Hálfdanar sögu Brönufóstra.
Hugsanlega stytting úr nafni sem hefst á „Mó-“, til dæmis „Móheiður“.
Nafnið er sett saman af nafnorðunum „morgunn“ og „sól“.
Nafnið er upprunalega stytting á slavneska nafninu „Ludmila“ sem sett er saman af orðum sem merkja „þjóð“ og „kær“.
Nafnið var búið til af rithöfundinum Tolkien fyrir Hringadróttins sögu. Það er komið úr álfamáli þar sem „mir“ merkir „demantur“ og „-iel“ merkir „dóttir“.
Nafnið er myndað af karlmannsnafninu „Malik“ sem er af arabískum uppruna og stytting á „Abd-el-Malik“, „eigandi, konungur“. Í arabísku merkir „Malika“ „drottning“. Nafnið getur einnig verið gælumynd af ungverska nafninu „Amanda“ eða lagað að búlgarska karlmannsnafninu „Malik“, sem aftur er stytting á nafni sem hefst á „Mal-“, „lítill“.
Nafnið er þýskt að uppruna, sett saman af fornháþýsku orðunum „maht“ sem merkir kraftur, afl - í íslensku „magn“, „megin“ í sömu merkingu - og „hiltiu“ sem merkir orrusta, í íslensku „hildur“. Í miðlágþýsku var nafnið „Magtilt“ en í fornháþýsku „Mahthildis“, „Mathilt“ og „Mathilda“. Af þessum nafnmyndum varð til þýska nafnið „Mat(h)ilde“ sem barst snemma til Norðurlanda. Vinsældir nafnsins í Þýskalandi fyrr á öldum má rekja til heilagrar Matthildar á 10. öld, konu Hinriks I., og því bregður einnig fyrir í evrópskum konungaættum. Í fornum bókmenntum má finna nafnið í Konráðs sögu en kona Konráðs keisara hét Matthildur.
Nafnið er talsvert notað á Spáni, í Portúgal, í enskumælandi löndum og á Norðurlöndum. Það er ýmist myndað af karlmannsnafninu „Manúel“ með viðskeytinu „-a“ eða er stytting á kvenmannsnafninu „Emanuela“ af „Emanúel“. „Manúella“ er framburðarmynd af „Manúela“.
Maxine er kvenkynsmynd af nafninu Max (af Maximilian/Maximus). Það er af latneska orðinu „maximus“ og merkir „mestur“ eða „stærstur“.
Maxime er frönsk mynd af latneska nafninu Maximus, sem dregið er af orðinu „maximus“ og merkir „mestur“ eða „stærstur“.
Nafnið er dregið af nafnorðinu „myrkur“ sem merkir sorti, dimma.
Nafnið er sótt í grísk-rómverska goðafræði. Aþena Grikkja nefndist í Róm „Minerva“ og var hún verndargyðja lista og handiðnaðar en einnig gyðja visku. Nafnið er oftast tengt nafnorðinu „mens“ sem merkir hugur.
Matta er algengt gælunafn kvenna sem heita „Matthildur“ eða „Mattea“ („Matthea“).
Nafnið er spænskt að uppruna, sett saman af „Maria“ og „Sol“. Síðari liðurinn er spænska orðið „sol“ sem samsvarar íslenska orðinu „sól“.
Nafnið er breskt gælunafn stúlkna sem heita til dæmis „Emily“ eða „Mildred“. Það hefur öðlast vinsældir sem eiginnafn í enskumælandi löndum en einnig í Svíþjóð og Noregi.
Nafnið má líklega rekja til Rutarbókar Gamla testamentisins. Hebreska orðið „mara“ merkir „hin beiska“ og Naómí er látin segja: „Kallið mig ekki Naómí, kallið mig Mara, því að hinn Almáttki hefir búið mér beiska harma.“
Þetta pláss er laust. Náðu til foreldra og verðandi foreldra á Íslandi með markvissri auglýsingu hér.
Hafðu samband um auglýsingapláss →