Matta
Stúlkunafn Samþykkt· 2 atkvæði· 2 bera nafnið
Matta er algengt gælunafn kvenna sem heita „Matthildur“ eða „Mattea“ („Matthea“).
Ábending eða leiðrétting?Uppáhaldsnöfn vistast í vafranum þínum — enginn aðgangur nauðsynlegur.
Auglýsing
Úrskurður mannanafnanefndar
Fjöldi með nafn
1
Fyrsta nafn
1
Annað nafn
2
Samtals
Fjöldi einstaklinga óháð kyni. Hve margir heita öðrum nöfnum?
Svipuð nöfn
Önnur stúlkunöfn með svipaðan hljóm, lengd eða vinsældir:
MattýNafnið er líklega stytting á kvenmannsnafninu „Matthildur“, sbr. norska gælunafnið „Matty“ af „Mathilde“.MartaNafn þetta er komið úr biblíunni, fengið af arameíska nafninu "Martá" sem merkir frú, - húsfrú.MatteaSama/svipað og Matthea.MattheaNafn þetta er leitt af karlmannsnafninu "Matthías" sem merkir gjöf guðs.MattínaNafn þetta er leitt af karlmannsnafninu "Matthías" sem merkir gjöf guðs.MatthíaNafn þetta er leitt af karlmannsnafninu "Matthías" sem merkir gjöf guðs.MettaNafn þetta er stytting þýska nafnsins "Mechtild" sem merkir hetja.MatthildaNafnið er þýskt að uppruna, sett saman af fornháþýsku orðunum „maht“ sem merkir kraftur, afl - í íslensku „magn“, „megin“ í sömu merkingu - og „hiltiu“ sem merkir orrusta, í íslensku „hildur“. Í miðlágþýsku var nafnið „Magtilt“ en í fornháþýsku „Mahthildis“, „Mathilt“ og „Mathilda“. Af þessum nafnmyndum varð til þýska nafnið „Mat(h)ilde“ sem barst snemma til Norðurlanda. Vinsældir nafnsins í Þýskalandi fyrr á öldum má rekja til heilagrar Matthildar á 10. öld, konu Hinriks I., og því bregður einnig fyrir í evrópskum konungaættum. Í fornum bókmenntum má finna nafnið í Konráðs sögu en kona Konráðs keisara hét Matthildur.