Anne
Stúlkunafn Samþykkt· 2 atkvæði· 119 bera nafnið
Anne er afbrigði af nafninu Anna, sem talið er hebreskt að uppruna, „Channa“, og merkja „náð“. Nafnið hefur verið notað víða um Evrópu frá miðöldum, meðal annars í Danmörku frá 12. öld, Svíþjóð frá 13. öld og Noregi frá 14. öld. Vinsældir þess jukust eftir að kirkjuþing í Kaupmannahöfn 1425 viðurkenndi heilaga Önnu sem dýrling, en margir hafa talið að móðir Maríu meyjar hafi borið það nafn, þótt það standi ekki í Biblíunni.
Ábending eða leiðrétting?Uppáhaldsnöfn vistast í vafranum þínum — enginn aðgangur nauðsynlegur.
Auglýsing
Úrskurður mannanafnanefndar
engin dagsetning
Fallbeyging
Fjöldi með nafn
56
Fyrsta nafn
91
Annað nafn
147
Samtals
Fjöldi einstaklinga óháð kyni. Hve margir heita öðrum nöfnum?
Svipuð nöfn
Önnur stúlkunöfn með svipaðan hljóm, lengd eða vinsældir:
AnneyNafn þetta er samsett úr forliðnum "Anna" sem merkir náð og viðliðnum "ey".AnnaNafn þetta kemur frá hebreska orðinu Channa sem merkir náð.AnnýNafnið er enskt að uppruna, myndað af „Anne“ með smækkunarendingunni „-y“, og er notað á Norðurlöndum í myndunum „Annie“ og „Anny“. Það er einnig sett saman af „Anna“ og viðskeytinu „-ý“.AnnelíNafnið er upphaflega stytting á þýska nafninu „Anneliese“, sem er samsett af „Anne“ (sbr. „Anna“) og „Liese“ (sbr. „Lísa“).AnnettaNafnið er upphaflega franskt, leitt af nafninu „Anne“ (sbr. „Anna“) með smækkunarendingunni „-ette“. Þekkist í hliðarmyndinni „Anetta“ og í myndunum „Annette“/„Anette“ á Norðurlöndum frá 18.–19. öld.AnnAnne er afbrigði af nafninu Anna, sem talið er hebreskt að uppruna, „Channa“, og merkja „náð“. Nafnið hefur verið notað víða um Evrópu frá miðöldum, meðal annars í Danmörku frá 12. öld, Svíþjóð frá 13. öld og Noregi frá 14. öld. Vinsældir þess jukust eftir að kirkjuþing í Kaupmannahöfn 1425 viðurkenndi heilaga Önnu sem dýrling, en margir hafa talið að móðir Maríu meyjar hafi borið það nafn, þótt það standi ekki í Biblíunni.AnjaNafn þetta er rússnesk smækkunarmynd nafnsins "Anna" sem merkir náð.AnnikaNafnið á rætur að rekja til Norður-Þýskalands og Hollands, þar sem það þekkist sem „Anneke“ og er leitt af nafninu „Anna“ með viðskeyti. Endingin „-ke“ í lágþýsku samsvarar endingunni „-chen“ í háþýsku og er notuð sem gælu- og smækkunarending; háþýska myndin er „Ännchen“, þ.e. „Anna litla“. Úr þýsku barst nafnið til Danmerkur á 15. öld sem „Annike“ og til Svíþjóðar á 16. öld sem „Annika“. Nafnið „Anniken“ þekkist í Noregi frá 17. öld.