Nafnalisti yfir íslensk mannanöfn

Nafnið virðist fyrst hafa verið notað í upphafi 19. aldar. Eldri mynd þess er „Jelídon“.

Ef til vill sama nafn og gríska nafnið „Echo“ sem merkir „bergmál“ og var notað bæði fyrir karla og konur. Echo var gyðja í grískri goðafræði.

Nafnið er sett saman úr nafnorðinu „eldur“ og lýsingarorðinu „bjartur“.

Uppruni nafnsins er óviss en það gæti verið af tyrkneskum toga.

Nafnið „Elling“ er hliðarmynd af „Erling“, sbr. „Erlingur“. Nafnið er notað í Noregi og Svíþjóð.

Emír er tyrknesk og bosnísk mynd af arabíska nafninu Amir, dregið af rótinni „ʾamīr“ sem merkir „foringi“ eða „prins“.

Esra er nafn á einum af spámönnum Biblíunnar, sbr. Esrabók Gamla testamentisins, komið af hebresku „ezerah“ sem merkir „hjálp“. Nafnið þekkist í Danmörku og Þýskalandi.

Uppruni nafnsins er óviss en ef til vill er það sótt í tölvuleik.

Nafnið er upphaflega spænskt og merkir „sól“.

Nafnið hefur verið notað á Norðurlöndum síðan á 12. öld. Í Noregi og Svíþjóð tíðkaðist einnig ritmyndin „Elis“ og var „Elias“ jafnframt notað í Svíþjóð sem lærð eða fínni nafnmynd fyrir „Helge“. Nafnið er einnig notað í Þýskalandi og Ameríku en á Englandi og í Finnlandi er notuð nafnmyndin „Ellis“. Nafnið á rætur að rekja til Biblíunnar, sbr. „Elía“, sem er grísk mynd af hebreska orðinu „Elijāh“ er merkir „Jahve er minn Guð“.

Hugsanlega liggur kvenmannsnafnið „Emma“ að baki nafninu. Einnig gæti „Emmi“ verið upphaflega gælunafn.

Nafnið er sett saman af nafnorðunum „eldur“ og „hamar“.

Nafnið er enskt að uppruna og merkir „Drottinn er Guð minn“. Það er skylt nafninu Elías.

Nafnið er myndað af nafnorðinu „elja“ sem merkir dugnaður, atorka, með viðskeytinu „-ar“.

Ellíot er mynd af nafninu Elliot, sem er komið af ættarnafni dregnu af nafninu Elías (Elijah). Það er af hebreskum rótum og merkir „Guð minn er Jahve“.

Elliot er komið af ættarnafni sem dregið er af nafninu Elías (Elijah). Það er af hebreskum rótum og merkir „Guð minn er Jahve“.

Nafnið „Emill“ er ritmynd af „Emil“ sem er tökunafn hérlendis, trúlega komið úr dönsku. Það er upphaflega dregið af latneska ættarheitinu „Aemilius“ sem hugsanlega á rætur í latneska orðinu „aemulus“ sem merkir „keppinautur“. Nafnið hefur verið notað á Norðurlöndum og víðar í Evrópu, meðal annars í myndunum „Émile“ á frönsku, „Emilio“ á ítölsku, spænsku og portúgölsku og „Milo“ á slavneskum málum.

Esjarr er íslenskt karlmannsnafn, dregið af fjallsheitinu Esja með fornu karlkynsendingunni -arr.

Sama/svipað og Emanúel.

Sama/svipað og Eyþór.

Uppruni nafnsins er óviss en hugsanlega liggur kvenmannsnafnið „Elín“ að baki því.

Nafnið er enskt að uppruna og talsvert notað í Bandaríkjum Norður-Ameríku. Það er upphaflega leitt af hebreska nafninu „Elijah“ sem merkir „Drottinn er Guð minn“, skylt nafninu Elía.

Eliott er afbrigði af nafninu Elliot, sem er komið af ættarnafni dregnu af nafninu Elías (Elijah), og merkir „Guð minn er Jahve“.

Eragon er persóna í bók eftir Christopher Paolini og í samnefndri kvikmynd sem byggir á bókinni.

Ewald er þýskt karlmannsnafn af germönskum rótum, „ewa“ („lög, siður“) og „wald“ („vald“), og merkir „sá sem ræður lögum“.

Ernest er þýskt tökunafn á Norðurlöndum, náskylt nafninu Ernst, sem á rætur að rekja til fornháþýska nafnorðsins „ernust“ sem merkir „alvara; áhyggjur“. Nafnið var tekið upp á Englandi í myndinni „Ernest“ og hefur líklega borist til Íslands þaðan, en einnig þekkist það í Noregi, Svíþjóð og Danmörku. Ítölsk, spænsk og portúgölsk mynd nafnsins er „Ernesto“.

Erasmus er latnesk mynd gríska nafnsins „Erasmós“ sem merkir „ástúðlegur“, af sögninni „erān“ sem merkir „elska“. Nafnið hefur verið notað í Danmörku, Svíþjóð, á Englandi og í Þýskalandi en festi ekki rætur í Noregi.

Nafnið er dregið af gríska orðinu „eros“ sem merkir ást, en Eros var ástarguðinn í grískri goðafræði.

Nafn þetta er skylt sögninni "að eira" sem merkir að hlífa, - vernda.

Nafnið er hugsanlega myndað af nafninu „Eyja“ með viðskeytinu „-ar“.

Einarr er fornnorræn mynd af nafninu Einar, samsett úr ein- „einn, sá eini“ og -arr (herr „her“); „sá sem berst einn“.

Nafnið er bosnískt að uppruna, leitt af arabíska nafninu „Amir“ í merkingunni „stjórnandi, fursti“. Nafnið er notað víða í Evrópu en er ekki algengt.

Ethan er hebreskt karlmannsnafn (אֵיתָן) sem merkir „staðfastur, traustur, varanlegur“. Það kemur fyrir í Gamla testamentinu.

Nafnmyndin er talin hafa orðið til fyrir áhrif frá þýsku. Nafnið „Jörmunrekur“ (á latínu „Ermanaricus“, miðháþýsku „Ermenrich“) kemur fyrir í eddukvæðum en svo hét konungur Austgota á 4. öld; nafnið er enn notað í þýsku í myndinni „Emmerich“. Nafnið „Erminrekur“ er sett saman af forliðnum „Ermin-“, sbr. fornensku „eormen-“, fornsaxnesku „irmin-“ og fornháþýsku „erman-“, „ermin-“, „ermun-“ sem merkir „mikill, öflugur, voldugur“, og viðliðnum „-rekur“ sem merkir „hermaður, hetja“.

Algengt gælunafn karla sem t.d. bera nafn sem hefst á „Ed-/Eð-“ eins og „Edvarð“/„Eðvarð“, en einnig karla sem bera alls óskyld nöfn.

Nafnið er eitthvað notað í Noregi og giskað er á að það sé ef til vill hliðarmynd við „Evyann“ sem aftur er samandregin mynd af „Evy“ og „Ann“. Óvíst.

Elía er íslensk mynd af nafninu Elías, sem er af hebreskum rótum („Elíjah“, אֱלִיָּהוּ) og merkir „Guð minn er Jahve“.

Nafnið er sett saman af forliðnum „Eld-“ sem er skylt orðinu „eldur“ og viðliðnum „-mar“.

„Evan“ er enskuð mynd af velska nafninu „Iefan“, sem aftur er myndað af nafninu „John“, sömu ættar og íslenska nafnið „Jón“.

Stytt mynd af norska nafninu „Eivind“, sem er sama nafn og „Eyvindur“.

Nafnið varð vinsælt á dögum rokkstjörnunnar Elviss Presley. Uppruni þess er óviss.

Nafnið er myndað af nafnorðinu „eldur“ og viðskeytinu „-on“, sbr. einnig „Blandon“, upphaflega myndað af árheitinu „Blanda“.

Úr dönsku, stytting á nöfnum eins og Ásbjörn o.fl.

Erlingsen er föðurnafn sem merkir „sonur Erlings“; nafnið Erlingur er dregið af jarl „höfðingi, tiginn maður“.

Uppruni nafnsins er ekki ljós. Það gæti verið lagað að „Ellis“ sem þekkt er víða í Evrópu og leitt af „Elías“, en einnig kæmi til greina að um sé að ræða samruna tveggja íslenskra nafna, óvíst hverra.

Nafnið er komið úr Jesajabók Gamla testamentisins og er grísk-latnesk hliðarmynd af hebreska nafninu „Immanuel“ sem merkir „Guð er með oss“. Nafnið er notað á Norðurlöndum, í Þýskalandi og á Englandi.

Uppruni nafnsins er óviss. Hugsanlega skylt ítalska nafninu „Edilio“ sem einnig er til í myndinni „Ediliano“.

Emmanuel er hebreskt nafn, myndað af liðunum „immanu“ („með okkur“) og „el“ („Guð“), og merkir „Guð er með oss“. Í Gamla testamentinu er það boðað nafn Messíasar.

Nafn þetta er komið úr fornþýsku og er samsett úr forliðnum "Ewa" sem merkir lög og regla og viðliðnum "walt" sem merkir sá sem ræður.

Erlent nafn, einkum notað sem kvenmannsnafn í Bandaríkjum Norður-Ameríku þótt það þekkist þar einnig sem karlmannsnafn. Það er leitt af miðenska og fornfranska orðinu „smaragde“ sem merkir smaragður.

Nafnið er leitt af trjáheitinu „eik“ með viðskeytinu „-ar“.

Nafnið er leitt af nafnorðinu „eiður“, sem merkir svardagi, með viðskeytinu „-ar“.

Etienne er frönsk mynd af nafninu Stefán (Stephen), sem er dregið af gríska nafninu Stephanos og merkir „kóróna“ eða „sveigur“.

Uppruni nafnsins er óviss. Það þekkist í Noregi frá því um miðja 19. öld, en er þar lítið notað sem eiginnafn og fremur þekkt sem ættarnafn.

Engifer er íslenskt nafn af orðinu engifer, sem er bragðmikil krydd- og lækningarót af engifersjurtinni.

Erlent nafn notað í spænsku- og portúgölskumælandi löndum og á Ítalíu, skylt nafninu „Ernst“.

Nafnið er komið úr grísku „Stéphanos“ sem myndað er af nafnorðinu „stéphanos“ er merkir kóróna, höfuðsveigur. Nafnið er alþekkt á Norðurlöndum frá 12. öld, meðal annars sem danskar og sænskar myndir „Stefan“. Einn fyrsti píslarvottur kristinnar trúar hét Stefán og segir frá honum í Postulasögu Nýja testamentisins.

Nafn þetta er komið úr hebresku og merkir hjálparhella.

Nafnið þekkist í Noregi og er rakið til þýsks og ensks uppruna. Fyrri liður er talinn „el-“ af „edel“ sem merkir tiginn, og síðari liður „vin“ = „venn“ sem merkir vinur.

Eugene er komið af gríska nafninu Eugenios, af „eu“ („góður“) og „genes“ („fæddur“), og merkir „vel borinn“ eða „göfugur“.

Enrique er spænsk mynd af nafninu Hinrik (Henry). Það er af germönskum rótum, „heim“ („heimili“) og „rík“ („valdhafi“), og merkir „húsbóndi“ eða „ríkur á heimili“.