Sólveig

Nafnið hefur verið notað hér á landi frá upphafi byggðar og kemur fyrir í Íslendinga sögum, Sturlungu og fornbréfum, þá oftast ritað „Solveig“. Uppruni nafnsins er þó óviss: það hefur verið tengt orðinu „salur“ „stórt herbergi, loft í húsi“ og elsta mynd þess talin „Sal-“ eða „Sölveig“, en ritmyndin „Solveig“ í fornum handritum getur í raun staðið fyrir „Sal-“, „Sol-“, „Söl-“ eða „Sólveig“ svo að ekki er hægt að fullyrða með vissu hvað liggi að baki. Talið er óvíst hvort myndin „Sólveig“, tengd nafnorðinu „sól“, komi fram fyrr en í lok 19. aldar eða upphafi þeirrar 20. Í Noregi þekktist nafnið á miðöldum og varð mjög vinsælt á 18. öld en vinsældir þess jukust enn frekar eftir að leikritið „Pétur Gautur“ eftir Ibsen kom út árið 1867, en þar heitir aðalkvenpersónan „Sólveig“. „Söngur Sólveigar“ við tónlist Griegs er afar vinsæll og hefur eflaust orðið kveikjan að mörgum nafngjöfum. Frá Norðurlöndunum barst nafnið síðan til Englands og Þýskalands.