Kamilus

Nafnið er ritmynd af „Kamillus“, sem notað var í Danmörku á 19. öld og í Þýskalandi sem „Camillo“ eða „Camillus“, komið úr ítölsku og latínu „camillus“ sem merkir „eðalborinn drengur sem aðstoðar við fórnarathafnir“. Trúlega er nafnið upphaflega tökunafn hér úr dönsku eða þýsku en gæti einnig í einhverjum tilvikum verið dregið af kvenmannsnafninu „Camilla“/„Kamilla“, með latneska viðskeytinu „-us“. Nafnið er vel þekkt á Spáni og Ítalíu, ýmist skrifað „Camilo“, „Camillo“ eða „Camilus“, og sækir vinsældir sínar til heilags Camilusar frá Lellis á Ítalíu, rómversk-kaþólsks prests sem stofnaði sérstaka reglu er sinnti veiku fólki.