Finngálkn
Drengjanafn· 2 atkvæði
Finngálkn er íslenskt nafn af orðinu finngálkn, kynjaskepnu í þjóðsögum sem er ýmist hálfur maður og hálft dýr.
Ábending eða leiðrétting?Uppáhaldsnöfn vistast í vafranum þínum — enginn aðgangur nauðsynlegur.
Auglýsing
Úrskurður mannanafnanefndar
Fjöldi með nafn
0
Fyrsta nafn
0
Annað nafn
0
Samtals
Fjöldi einstaklinga óháð kyni. Hve margir heita öðrum nöfnum?
Svipuð nöfn
Önnur drengjanöfn með svipaðan hljóm, lengd eða vinsældir:
FinnbjörnNafn þetta er myndað af forliðnum "Finn" sem merkir maður, - Finni og viðliðnum "björn".FinnjónNafn þetta er myndað af forliðnum "Finn" sem merkir maður, - Finni og viðliðnum "jón" sem merkir drottinn er náðugur.FinnurMaður, - finnskur maður.FinngeirNafn þetta er myndað af forliðnum "Finn" sem merkir maður, - Finni og viðliðnum "geir" sem merkir spjót.FinnbogiNafn þetta er myndað af forliðnum "Finn" sem merkir maður, - Finni og viðliðnum "bogi"FinnSama/svipað og FinnurFinniNafnið „Finnur“ kemur fyrir í Landnámu, fornsögum og fornbréfum og var þar ritað „Fiðr“ og „Finnr“. Nafnmyndin „Finni“ var samþykkt 2020. Nafnið hefur verið notað á Norðurlöndum, Englandi og í Þýskalandi; á Englandi og í Þýskalandi hefur því slegið saman við írsk-gelíska nafnmynd í merkingunni „hvítur“. Karlmannsnafnið „Finnur“ er sama orð og „finnur“, þ.e. maður af þjóðflokki sem byggði nyrstu héruð Noregs og Svíþjóðar, en veik mynd orðsins, „finni“, er notuð um íbúa Finnlands. Orðið kemur fyrir í fornum grískum og latneskum heimildum sem „Phínnoi“ hjá Ptolemaeusi, „Fenni“ hjá Tacitusi og „Finnaithæ“ hjá Jórdanes, en uppruni þess er óviss. Viðliðurinn „-finnur“ er algengur í karlmannsnöfnum, t.d. „Friðfinnur“, „Geirfinnur“ og „Þorfinnur“.FinnlaugurNafn þetta er myndað af forliðnum "Finn" sem merkir maður, - Finni og viðliðnum "laugur" sem merkir tær, - hreinn.