Raða eftir
Sólynja er íslenskt kvenmannsnafn, myndað af sól „sól“ með kvenkynsviðskeytinu -ynja (sbr. ásynja); „sólgyðja“.
Sunney er samsett íslenskt kvenmannsnafn úr sunna „sól“ og ey „eyja“; merkir „sólarey“.
Star er komið af enska orðinu „star“ sem merkir „stjarna“, af fornenska orðinu „steorra“. Það er svokallað orðnafn.
Snæbjörk er íslenskt kvenmannsnafn, samsett úr forliðnum Snæ- „snjór“ og björk „björk (tréð)“; merkir bókstaflega „snæviþakin björk“.
Sissa er upphaflega stuttnefni kvenna sem bera nafn sem hefst á „Sig-“ en einnig kvenna sem heita „Vigdís“.
Að baki nafninu liggur örnefnið „Snæfellsjökull“.
Uppruni nafnsins er óviss en ef til vill liggur nafn indversku söng- og leikkonunnar Smitu Vallurupalli að baki.
Nafnið er upphaflega gælumynd, til dæmis af nöfnum sem hefjast á „Sig-“.
Nafnorðið „strympa“ merkir „stromphúfa; niðurmjó fata; bygging með keilulaga þaki; skass, stórvaxin kona“ og er einnig örnefni víða um land. Sennilega er nafnið þekktast sem eitt af nöfnum Strumpanna í teiknimyndabókum og sem leikfang.
Nafnið er dregið af nafnorðinu „sólbráð“ sem merkir bráðnun snjóa af sólarhita.
Salvía er íslenskt kvenmannsnafn dregið af jurtaheitinu salvía, af latínu salvia (skylt salvus „heill, heilbrigður“).
Nafnið er hugsanlega myndað með því að laga karlmannsnafnið „Salómon“ að kvenkyni með viðskeytinu „-ína“.
Uppruni nafnsins er óviss en það er hugsanlega hliðarmynd við nafnið „Sirrý“.
Nafnið er dönsk mállýskumynd af nafninu „Stine“, sem er stytting af „Stína“.
Nafnið er samsett af fyrri liðnum „Sæm-“, skyldum nafninu „Sæmundur“, og viðliðnum „-ey“, skyldum nafninu „Ey“.
Að baki nafninu liggur væntanlega nafnorðið „safír“ sem merkir blátt afbrigði gimsteinsins kórúnds.
Uppruni nafnsins er óviss. Ef til vill liggur gælunafn að baki.
Sarah er ritmynd af biblíunafninu Sara. Svo hét kona Abrahams og móðir Jakobs samkvæmt Fyrstu Mósebók. Hún hét fyrst „Saraí“, „hin þrætugjarna“, en Guð sagði Abraham að nefna hana „Söru“, en það nafn mun merkja „hefðarkona, prinsessa“. Sarah er vel þekkt nafn á Englandi.
Sarah er ritmynd af biblíunafninu Sara. Svo hét kona Abrahams og móðir Jakobs samkvæmt Fyrstu Mósebók. Hún hét fyrst „Saraí“, „hin þrætugjarna“, en Guð sagði Abraham að nefna hana „Söru“, en það nafn mun merkja „hefðarkona, prinsessa“. Sarah er vel þekkt nafn á Englandi.
Nafnið er sett saman af forliðnum „Sæ-“ og nafninu „Dóra“.
Nafnið er þekkt á Norðurlöndum sem gælunafn myndað af nafninu „Susanna“, sem samsvarar íslenska nafninu „Súsanna“.
Nafnið er grískt að uppruna, leitt af nafnorðinu „sophia“ sem merkir „viska“. Talið er að eiginnafnið hafi orðið til fyrir misskilning þar sem „hagia sophia“ var túlkað sem „heilög Soffía“ í stað „heilög viska“, en heilög Soffía dó píslarvættisdauða um árið 120. Hún var móðir Fídesar, Spesar og Karitasar. Nafnmyndin „Sophia“ varð vinsæl á Bretlandseyjum á 17. og 18. öld, meðal annars vegna persónunnar Sophiu Weston í skáldsögunni „Tom Jones“ eftir Henry Fielding frá 1749. Nafnið var einnig algengt í konungaættum Evrópu, sem ýtti undir útbreiðslu þess.
„Sirrí“ er algeng stytting á ýmsum kvennanöfnum, til dæmis „Sigríður“, „Sigþrúður“ og „Sigurbjörg“. Það hefur hugsanlega verið myndað fyrir áhrif frá sænska og norska stuttnefninu „Siri“ af „Sigrid“.
Nafnið er sett saman af forliðnum „Sól-“ og viðliðnum „-heiður“.
Nafnið er sett saman af forliðnum „Svan-“ og viðskeytinu „-ý“.
Sigríðurjóna er samsett úr Sigríður (sigr „sigur“ og fríðr „fögur, ástkær“) og Jóna, kvenmynd Jóns.
Nafnið er sett saman af nafnorðinu „stormur“ sem merkir hvass vindur, rok, og viðliðnum „-ey“.
Nafnið er sett saman af forliðnum „Snæ-“ og viðliðnum „-sól“, „Sól“.
„Systa“ er algengt gæluorð stúlkna og er dregið af nafnorðinu „systir“.
Ekki er gott að segja hvert nafnið er sótt. Þekktur er Sál, fyrsti konungur Ísraelsríkis, sem einkum er sagt frá í Síðari Samúelsbók í Gamla testamentinu, og Sál í Postulasögu Nýja testamentisins en það nafn var hið gyðinglega nafn Páls postula. Orðið „sál“ í íslensku merkir „andi, önd, lund, hugur“.
Nafnið er sett saman af nafnorðinu „sumar“ og viðliðnum „-lín“, sbr. nafnið „Lín“.
Nafnið á rætur í gríska orðinu „selēnē“ sem merkir „tungl, máni“ og var nafn mánagyðjunnar í grískri goðafræði.
Nafn þetta er myndað af forliðnum "Snæ" sem merkir snjór og viðliðnum "fríð" sem merkir falleg.
Skjaldmeyjar þekkjast bæði í eddukvæðum og grískum fornsögum og stunduðu hermennsku. Orðið er einnig notað um hugrakka baráttukonu.
Að baki nafninu liggur nafnorðið „snekkja“ sem merkir lítið skip.
Sonya er rússneskt gælunafn af nafninu Soffía (Sophia), sem er af gríska orðinu „sophia“ og merkir „viska“.
Swanhildur er hliðarmynd af Svanhildi, samsett úr svan(r) „svanur“ og -hildur (hildr „orrusta“); vísar til valkyrju.
Nafnið er ensk smækkunar- eða gælumynd af „Susan“, sem er skylt nafninu „Súsanna“.
Nafnið er sótt í norræna goðafræði. Skaði var dóttir Þjasa jötuns og kona Njarðar í Nóatúnum, og móðir Freys og Freyju. Uppruni nafnsins er umdeildur. Sumir telja það skylt gotneska orðinu „skadus“ „skuggi“ og Skaði þá gyðja undirheima. Aðrir tengja það latnesku sögninni „scatēre“ „vella fram“ og að Skaði hafi verið einhvers konar gróðrardís.
Sissa er upphaflega stuttnefni kvenna sem bera nafn sem hefst á „Sig-“ en einnig kvenna sem heita „Vigdís“.
Nafnið er hugsanlega dregið af nafnorðinu „sæla“ sem merkir velsæld, heill, hamingja, eða er upphaflega gælunafn kvenna sem bera nafn sem hefst á „Sæl-“, eins og til dæmis „Sælaug“.
Nafnið er hebreskt að uppruna og merkir „dádýr“. Það er notað í Bandaríkjunum, einnig ritað „Sivya“.
Nafnið er myndað af karlmannsnafninu „Símon“ með viðskeytinu „-a“.
Nafnið er hebreskt að uppruna og er nafn brúðarinnar í Ljóðaljóðum Gamla testamentisins. Það er leitt af hebreska orðinu „šūlamīt“ sem merkir „stúlka frá Sulem“.
„Sirrí“ er algeng stytting á ýmsum kvennanöfnum, til dæmis „Sigríður“, „Sigþrúður“ og „Sigurbjörg“. Það hefur hugsanlega verið myndað fyrir áhrif frá sænska og norska stuttnefninu „Siri“ af „Sigrid“.
Nafnið er myndað af nafnorðinu „stjarna“ og viðliðnum „-ey“.
Nafnið er sett saman af forliðnum „Sæ-“ og „brá“ sem merkir „augnhár, augnalok“.
Nafnið „Sigvalda“ er kvenmannsnafn myndað af karlmannsnafninu „Sigvaldi“ með viðskeytinu „-a“.
Sjana er algengt gælunafn kvenna sem heita „Kristjana“.
Dóttir Guðrúnar Gjúkadóttur og Sigurðar Fáfnisbana hét Svanhildur samkvæmt fornum sögnum og kvæðum. Nafnið er því gamalt og hugsanlega tökunafn úr fornháþýsku, „Swanahilda“, „Swanohilt“, sett saman af fornháþýska nafnorðinu „swan“ „svanur“ og „hilt“, „hiltia“ „orrusta“. Það er enn notað í þýsku, nú skrifað „Schwanhild“. Nafnið hefur þekkst lengi í Noregi og meðal annarra hét kona Haralds hárfagra Svanhildur. Nafnið er sett saman af forliðnum „Svan-“ og viðliðnum „-hildur“.
Nafnið mun lagað af erlendu, líklega frönsku nafni „Soline“.
Nafnið er grískt að uppruna, leitt af nafnorðinu „sophia“ sem merkir „viska“. Talið er að eiginnafnið hafi orðið til fyrir misskilning þar sem „hagia sophia“ var túlkað sem „heilög Soffía“ í stað „heilög viska“, en heilög Soffía dó píslarvættisdauða um árið 120. Hún var móðir Fídesar, Spesar og Karitasar. Nafnmyndin „Sophia“ varð vinsæl á Bretlandseyjum á 17. og 18. öld, meðal annars vegna persónunnar Sophiu Weston í skáldsögunni „Tom Jones“ eftir Henry Fielding frá 1749. Nafnið var einnig algengt í konungaættum Evrópu, sem ýtti undir útbreiðslu þess.
Nafnið kemur fyrir í Nýja testamentinu í Lúkasarguðspjalli. Það er hebreskt að uppruna, „Shoshana“, myndað af nafnorðinu „shoshan“ sem merkir „lilja“. Í einni af apókrýfu bókum Biblíunnar er sagt frá Súsönnu konu Jóakims sem ranglega var dæmd til dauða en Daníel kom henni til hjálpar og sannaði sakleysi hennar. Þessi sögn var mjög vinsæl á miðöldum og birtist víða í málverkum, sem stuðlaði mjög að útbreiðslu nafnsins víða um Evrópu.
Uppruni er óviss en ef til vill er um að ræða kvenkynsmynd af nafninu „Sefanías“ sem er hebreskt og merkir „Drottinn hefur falið“. Sefanía var prestur og spámaður samkvæmt Gamla testamentinu.
Þetta pláss er laust. Náðu til foreldra og verðandi foreldra á Íslandi með markvissri auglýsingu hér.
Hafðu samband um auglýsingapláss →