Nafnalisti yfir íslensk mannanöfn

Sama/svipað og Össur.

Nafnið Orvar er notað í Noregi. Uppruni nafnsins „Örvar“ er óviss en það er trúlega myndað af nafnorðinu eða lýsingarorðinu „ör“ með hliðsjón af nafninu „Ævar“. Ef til vill var fornkappinn Örvar-Oddur kveikjan að einhverri nafngiftinni.

Að baki nafninu liggur líklega nafnorðið „öxi“ ásamt viðliðnum „-ar“.

Líklegast þykir að nafn þetta sé komið af sænska orðinu "antsuar" sem merkir andsvar, situr fyrir svörum, - veitir svör.

Uppruni nafnsins er óviss en það er líklega myndað af nafnorðinu eða lýsingarorðinu „ör“ með hliðsjón af nafninu „Ævar“. Ef til vill var fornkappinn „Örvar-Oddur“ kveikjan að nafngiftinni. Nafnið er fremur ungt hérlendis og kemur fyrst fyrir á 20. öld.

Nafn þetta er myndað af forliðnum "Örn" og viðliðnum "ólfur" sem merkir úlfur.

Fuglsheitið örn.

Nafn þetta er að öllum líkindum tengt "örlygi" sem merkir orrusta, - ófriður.

Nafn þetta er sett saman af forliðnum "Ör" sem merkir skjótur og viðliðnum "laugur" sem merkir hreinn, - tær.

Nafn þetta er myndað af forliðnum "Ön" sem ýmist er talið að komið sé af fornháþýska orðinu "ano" sem merkir ái, - afi, - forfaðir, eða þá að talið er að hann tengist sögninni "ano" sem merkir að æða áfram eða þá að hann tengist forliðnum "and" í merkingunni á móti. Viðliðurinn "undur" er talið koma af sögnunni "vindur" og er e.t.v. skylt sögninni "vinna" í merkingunni sigur.

Fyrirmynd nafnsins er hugsanlega lýsingarorðið „öndóttur“ sem merkir harðlegur, hvass, illilegur, en það kemur fyrir sem nafn í Landnámu og í bæjarnafninu „Öndóttsstaðir“ í Þingeyjarsýslu, sem nú er venjulega ritað „Öndólfsstaðir“. Nafnið er sett saman af nafnorðinu „önd“ sem merkir áhyggja, raun, og viðliðnum „-ólfur“ sem merkir úlfur.

Sama/svipað og Ölver.

Nafn þetta er sett saman af forliðnum "Öl" sem er skylt forna orðinu "alu" sem merkir töfravald, - vernd og viðliðnum "vér" sem merkir bardagamaður.

Nafnið kemur fyrir að fornu sem dvergsheiti og sem nafn á einum af sonum Óðins. Uppruni er óviss en nafnið hefur verið tengt sögninni „ala“ eða orðinu „alu-“ sem er eins konar töfraorð á rúnaristu.

Nafnið er fremur ungt í íslensku. Líklegra er að það sé dregið af „ögur“ sem merkir smávogur eða vík milli kletta, sbr. örnefnið „Ögur“, en af sögninni að „ögra“ sem merkir eggja eða espa.

Nafn þetta er myndað af forliðnum "Ög" sem sem skylt er nafninu Agnar og merkir agi, - ógn og viðliðnum "mundur" sem merkir vernd, - vörn.