Raða eftir
Nafnið er erlent að uppruna og þekkist í Noregi, þó ekki mikið notað þar. Merking þess er óviss en giskað hefur verið á skyldleika við nafnið „Vilborg“.
Valjón er íslenskt karlmannsnafn, samsett úr forliðnum Val- (sbr. „valur“ eða „val“, það er úrval) og nafninu Jón, sem er stytting á Jóhannes „Guð er náðugur“.
Væringi er íslenskt karlmannsnafn af orðinu væringi, sem var norrænn málaliði og kaupmaður í Miklagarði.
Vetle er norskt karlmannsnafn af forn norræna nafninu Vetrliði, sem merkir „vetrarferðalangur“ og í yfirfærðri merkingu „bjarnarhúnn“.
Auglýsing
Nafnið er sett saman af forliðnum „Vil-“ og viðliðnum „-freð“, sem er skylt „-freður“.
Nafn þetta er líklega myndað af nafnorðinu "vinur".
Nafnið er erlent að uppruna og er væntanlega leitt af latneska lýsingarorðinu „valens“ sem merkir hraustur, sterkur.
Nafnið er dregið af nafnorðinu „vetur“ sem merkir ein af árstíðunum fjórum.
Nafnið er erlent að uppruna. Þekktastur nafnbera er líklega rómverska skáldið „Publius Vergilius Maro“ (70–19 f.Kr.). Rithátturinn breyttist nokkuð fljótt í „Virgilius“ þegar farið var að tengja nafnið latneska orðinu „virgo“, sem merkir stúlka.
Vanítas er af latneska orðinu vanitas sem merkir „hégómi, forgengileiki, fánýti“; þekkt úr myndlist um forgengileikann.
Nafnið er dregið af nafnorðinu „varmi“ sem merkir hiti.
Valthor er hliðarmynd af nafninu Valþór, myndað af „valr“ (fallnir í orrustu, eða valur/fálki) og nafni guðsins Þórs.
Nafnið er myndað af nafnorðinu „vindur“ og viðskeytinu „-ar“.
Nafnið er sett saman af forliðnum „Víg-“ og viðliðnum „-berg“, sbr. „Bergur“.
Nafnið er þekkt úr norrænni goðafræði en Vili var bróðir Óðins. Það hefur verið tengt við nafnorðið „vili“ sem merkir vilji, löngun.
Nafnið er myndað af nafnorðinu „víkingur“ og er skylt nafninu „Víkingur“.
Víkingr er fornnorræn mynd af Víkingur, af orðinu víkingur „sæfari, sægarpur á víkingaöld“.
Árvakur maður. Kemur fyrir að fornu, og þrír bæir heita Vakursstaðir.
Vinjar er íslenskt nafn af orðinu vin (eignarfall vinjar) sem merkir „grasi vaxinn blettur, gróðurvin“.
Vincent Eyjólfsson er nefndur í Sturlungu. Vincentius kemur fyrir í dönskum heimildum frá 12. öld og þekkist einnig í fornsænsku ásamt styttri myndinni Vinze. Yngri er myndin Vincentz en frá 15. öld hefur Vincent verið notað bæði í Danmörku og Svíþjóð. Vincent er einnig gamalt á Englandi og talið fornfrönsk mynd af latneska nafninu Vincēns, í eignarfalli Vincēntis, skylt sögninni „vincēre“ sem merkir „sigra“. Vinsældir sínar sótti nafnið snemma á miðöldum til dýrlingsins Vincens frá Saragossa sem dó píslarvættisdauða, en síðar höfðu átrúnaður á franska dýrlinginn Vincens frá Lérin og heilagan Vincent frá Paul talsverð áhrif á útbreiðslu nafnsins.
Nafnið kemur fyrir í Landnámu, Egils sögu og Brennu-Njáls sögu. Það er sett saman af forliðnum „Val-“ og viðliðnum „-garð“/„-garður“.
Að baki nafninu liggur forna myndin „vápn“ sem í nútímamáli er „vopn“.
Nafnið er sett saman af forliðnum „Vil-“ og viðliðnum „-björn“, sbr. nafnið „Björn“.
Merking óviss. Kemur nokkrum sinnum fyrir að fornu. Í Kormáks sögu er getið um Válastaði.
„Willy“ (einnig ritað „Villy“) er enskt gælunafn af nafninu „William“, sem samsvarar íslenska nafninu „Vilhjálmur“. Nafnið hefur verið notað í Noregi frá 18. öld, í Danmörku frá 19. öld og í Svíþjóð frá miðri 19. öld.
Nafnið er sett saman af forliðnum „Víg-“ og viðliðnum „-mar“.
Nafn þetta merkir hagleiksmaður, - sá sem gerir hlutina vel sbr. orðið völundarsmíð.
Nafnið „Vormer“ er jósk mynd af nafninu „Ormur“ frá 15. öld. Það er sama nafn og „Ormur“ en er hugsanlega lagað eftir erlenda ættarnafninu „Worm“.
Nafn þetta er myndað af forliðnum "Víg" sem merkir bardagi, - orrusta og viðliðnum "þór" sem merkir þrumuguðinn Þór úr norrænni goðafræði.
Nafn þetta er myndað af forliðnum "Víg" sem merkir bardagi, - orrusta og viðliðnum "steinn" merkir steinn.
Nafn þetta er myndað af forliðnum "Víg" sem merkir bardagi, - orrusta og viðliðnum "mundur" sem merkir vernd, - vörn.
Nafn þetta er myndað af forliðnum "Víg" sem merkir bardagi, - orrusta og viðliðnum "lundur" í merkingunni trjáþyrping.
Nafnið kemur fyrir í Landnámu en Vífill hét þræll Ingólfs Arnarsonar sem Vífilfell er kennt við. Nafnið kemur einnig fyrir í Íslendinga sögum og víða í Fornaldarsögum Norðurlanda. Uppruni þess er óljós en giskað hefur verið á tengsl við „víg“ „dráp; bardagi“ og sögnina að „vega“ „lyfta“.
Nafnið er erlent að uppruna. Þekktastur nafnbera er líklega rómverska skáldið „Publius Vergilius Maro“ (70–19 f.Kr.). Rithátturinn breyttist nokkuð fljótt í „Virgilius“ þegar farið var að tengja nafnið latneska orðinu „virgo“, sem merkir stúlka.
Nafn þetta er myndað af forliðnum "Vil" sem merkir vilji og viðliðnum "mundur" sem merkir vernd, - vörn.
Nafn þetta er upprunnið úr þýsku og er sett saman af nafnorðinu "willo" sem merkir vilji, - ósk og nafnorðinu "mar" sem merkir frægur.
Að baki nafninu liggur nafnorðið „vilji“ sem merkir ósk, löngun, markmið.
Nafnið er annaðhvort myndað af nafnorðinu „vilji“ „ósk, löngun“ með viðskeytinu „-ar“, eða fengið að láni úr eistnesku þar sem „Viljar“ er afleidd mynd af finnska kvenmannsnafninu „Vilja“ sem merkir „gróður“. Ef til vill hefur ritverkið „Ísfólkið“ haft einhver áhrif á nafngiftirnar.
Nafn þetta er upprunnið úr þýsku og er sett saman af nafnorðinu "willo" sem merkir vilji, - ósk og nafnorðinu "helm" sem merkir hjálmur.
Nafn þetta er myndað af forliðnum "Vil" sem merkir vilji og viðliðnum "geir" sem merkir spjót.
Ungt nafn hérlendis sem fyrst virðist notað á níunda áratug 20. aldar. Samkvæmt heimildum ættingja er nafnið sett saman úr tveimur eiginnöfnum: finnsku nafni afa drengsins, „Viljo“, og nafni langafa hans, „Guðbrandur“. „Viljo“ er stytting á nafninu „Wilhelm“.
Nafn þetta er myndað af forliðnum "Vil" sem merkir vilji og nafnorðinu "bogi" sem er vopn.
Nafn þetta er myndað af forliðnum "Vil" sem merkir vilji og viðliðnum "bert" sem merkir bjartur, - skínandi.
Nafn þetta er myndað af forliðnum "Vil" sem merkir vilji og viðliðnum "bergur" sem merkir bjargvættur.
Nafn þetta er komið af latneska orðinu "victor" sem merkir sigurvegari.
Nafnið er hugsanlega dregið af eyjarheitinu „Vigur“, sem sennilega hefur í upphafi átt við lögun eyjarinnar og þá tengt nafnorðinu „vigur“, sem merkir spjót.
Nafnið er sett saman af forliðnum „Vig-“, sem er hliðarmynd við „Víg-“, og viðliðnum „-týr“, sem vísar til „Týr“, nafns ásans Týs úr norrænni goðafræði.
Uppruni nafnsins er óljós en hugsanlega er það skylt „vigur“ sem merkir spjót, og „vigrir“ sem er fornt galtarheiti.