Raða eftir
Mikhael er mynd af nafninu Michael (Mikael), sem er af hebreskum rótum og merkir „hver er sem Guð?“.
Markús/Marcus er latneskt nafn sem merkir „sonur Mars“, leitt af nafni herguðsins Mars. Nafnið kemur fyrir í Landnámu, Sturlungu og fornbréfum frá 14. og 15. öld, og fyrsti íslenski nafnberinn sem vitað er um var Markús Skeggjason skáld og lögsögumaður. Markus þekkist á Norðurlöndum frá miðöldum og er einnig notað í enskumælandi og þýskumælandi löndum. Það er vel þekkt úr Nýja testamentinu sem heiti eins guðspjallamannsins. Meðal annarra mynda nafnsins má nefna ensku Mark eða Marcus, þýsku Markus, frönsku Marc, ítölsku og spænsku Marco/Marcos og finnsku Markku.
Múhameð er arabísk mynd af Muhammad, af rótinni hamida „að lofa“; merkir „hinn lofaði, lofsverður“.
Matheó er mynd af nafninu Matteó (Matthew), af hebresku mattaþ „gjöf“ og nafni Guðs; merkir „gjöf Guðs“.
Míló er af nafninu Milo, af germönskum uppruna; merking er óviss en oft tengd mild „mildur, ljúfur“.
Mio er ýmist sænskt bókmenntanafn, búið til af Astrid Lindgren, eða japanskt nafn þar sem merking ræðst af kanji-táknum; nákvæmur uppruni er óviss.
Malcolm er komið af skosk-gelíska nafninu Máel Coluim, sem merkir „lærisveinn (dýrkandi) heilags Kólumba“.
Spænsk mynd af nafninu „Mateus“, sem er tengt nafninu Matthías.
Nafnið er slavneskt að uppruna. Að baki liggur fornslavneska orðið „mil“ sem merkir ljúfur, kær, og viðskeytið „-an“.
Móari er íslenskt karlmannsnafn, dregið af mói „lynggróið og mólent land“ með karlkynsendingunni -ari.
Uppruni óviss en nafnið er ef til vill sótt til örnefnisins „Myrká“.
Nafnið er dregið af nafnorðinu „múr“ sem merkir steinvegg, steyptan (hlaðinn) vegg.
Michael er ensk og þýsk mynd nafns sem er sótt í Biblíuna og er hebreskt að uppruna, „Mika'el“, og merkir „hver er sem Guð?“. Mikael er nefndur sem verndarengill Ísraels bæði í Gamla og Nýja testamentinu, kenndur við Mikjálsmessu 29. september, og einnig eru nokkrir menn nefndir Mikael í Fyrri og Síðari Kroníkubók. Nafnið þekkist á Norðurlöndum frá 12. öld.
Tvær skýringar eru á nafninu. Önnur er sú að það sé enskt að uppruna og merki „hermaður“, hin að „Milo“ sé fyrri liður í ýmsum slavneskum nöfnum og að baki sé lýsingarorðsstofn í merkingunni „kær“.
Nafnið er sett saman úr forliðnum „Mar-“ og viðliðnum „-þór“, sem vísar til „Þór“.
Nafnið er ítölsk hliðarmynd af „Marinus“, dregið af latínu „mare“, sem merkir sjór, og lýsingarorðinu „marīnus“ sem merkir sá sem býr við sjóinn.
Nafnið er láþýsk og hollensk hliðarmynd við „Meinhard“. Forliðurinn „mein-“ er rakinn til fornháþýsku „magan“, „megin“ sem merkir „kraftur, magn“ og síðari liðurinn til fornháþýsku „hart“ sem merkir „sterkur“.
Uppruni nafnsins er óljós. Um síðari liðinn „-rik“ vísast til nafnsins „Friðrik“.
Móberg er íslenskt nafn af orðinu „móberg“, sem er bergtegund mynduð við eldgos undir jökli eða í vatni.
Mattheó er ítölsk mynd nafnsins Matthías. Nafnið er upphaflega sótt til Nýja testamentisins og er hebreskt að uppruna, „mattityah“, sem merkir „gjöf Guðs“, sbr. grísku „Matthías“ og latínu „Matthiās“. Nafnið þekkist á Norðurlöndum frá miðöldum og er einnig notað á Englandi og í Þýskalandi, meðal annars sem „Matthew“ á ensku og „Matthias“ á þýsku.
Mattheó er ítölsk mynd nafnsins Matthías. Nafnið er upphaflega sótt til Nýja testamentisins og er hebreskt að uppruna, „mattityah“, sem merkir „gjöf Guðs“, sbr. grísku „Matthías“ og latínu „Matthiās“. Nafnið þekkist á Norðurlöndum frá miðöldum og er einnig notað á Englandi og í Þýskalandi, meðal annars sem „Matthew“ á ensku og „Matthias“ á þýsku.
Nafnið er væntanlega upphaflega gælunafn þess sem ber nafn sem hefst á „Mor-“.
Mattheó er ítölsk mynd nafnsins Matthías. Nafnið er upphaflega sótt til Nýja testamentisins og er hebreskt að uppruna, „mattityah“, sem merkir „gjöf Guðs“, sbr. grísku „Matthías“ og latínu „Matthiās“. Nafnið þekkist á Norðurlöndum frá miðöldum og er einnig notað á Englandi og í Þýskalandi, meðal annars sem „Matthew“ á ensku og „Matthias“ á þýsku.
Nafnið þekkist meðal annars í Noregi frá síðari hluta 19. aldar. Það er dregið af latneska viðurnefninu „martellus“ sem merkir „hamar“.
Nafnið er sett saman af nafnorðinu „myrkur“, sem merkir sorti, dimma, og norræna heitinu „Týr“, á einum sona Óðins.
Uppruni nafnsins er óviss en benda má á spænska málarann Joan Miró (1893–1983).
Uppruni er óviss en hugsanlega er nafnið myndað af karlmannsnafninu „Már“ með viðskeytinu „-i“.
Nafnið er dregið af nafnorðinu „myrkur“ sem merkir sorti, dimma.
Þetta er algengt gælunafn þeirra sem heita „Mikael“.
Nafnið er upphaflega ítalskt, „Marcellino“, gælumynd af „Marcèllo“ sem aftur er gælumynd af „Marcus“, sbr. Markús. Til eru rímur af Marsilíusi og Rósamundu, ortar út af 17. aldar þýðingu á Marsilíus sögu og Rósamundu.
Nafnið mun að uppruna vera gælumynd fyrir „Marlene“, sem er skylt nafninu „Marlena“.
Nafnið er sótt í „Esterarbók“ Biblíunnar. Sá var Gyðingur, fósturfaðir Esterar.
Hugsanlega gælunafn af óvissum uppruna, líklega dregið af nafninu „Guðmundur“.
Midian er biblíulegt karlmannsnafn af hebresku, tengt merkingunni „deila“ eða „dómsstaður“; sonur Abrahams.
„Milli“ er gælunafn, meðal annars notað um karla sem heita „Emil“.
Spænsk mynd af nafninu „Mateus“, sem er tengt nafninu Matthías.
Maríon er miðaldafranskt gælunafn af nafninu Marie (María), sem er komið af hebreska nafninu Mirjam.
Nafnið er einkum notað í Bandaríkjunum og á Englandi en merking þess er óviss.
Nafnið er upphaflega spænsk stytting á „Emmanuel“, sem svarar til „Emanúel“.
Uppruni óviss. Að baki getur legið nafnorðið „mói“ sem merkir mór, mólendi, eða gælunafn leitt af nafni sem hefst á „Mó-“.
Nafnið er vel þekkt í enskumælandi löndum sem stytting á „Markus“, sem er sama nafn og „Markús“. Frá Bretlandseyjum barst nafnið til Norðurlanda og Þýskalands.
Nafnið er upphaflega ítalskt, „Marcellino“, gælumynd af „Marcèllo“ sem aftur er gælumynd af „Marcus“, sbr. Markús. Til eru rímur af Marsilíusi og Rósamundu, ortar út af 17. aldar þýðingu á Marsilíus sögu og Rósamundu.
Maximus er drengjanafn af latneskum uppruna. Það er dregið af orðinu maximus, sem merkir beinlínis „mestur“ eða „stærstur“, og í yfirfærðri merkingu getur það einnig vísað til þess sem er mikill, æðstur eða voldugur. Nafnið ber því með sér sterka tilfinningu fyrir reisn, styrk og mikilleika. Í fornöld kom orðið maximus einnig fyrir í titlum og embættisheiti, til dæmis í heitinu Pontifex Maximus, sem var æðsti trúarleiðtogi í hinu forna Róm. Það styrkir enn frekar tenginguna við virðingu, tign og háa stöðu. Meðal þekktra sögulegra nafnbera má nefna Magnus Maximus, rómverskan keisara á 4. öld. Einnig er nafnið tengt Maximusi af Gallípólí, sem er talinn hafa unnið að snemmbúinni þýðingu Nýja testamentisins á nútímagrísku á 17. öld.
Morgan er velskt nafn, komið úr fornvelsku „Morcant“. Uppruni fyrri liðarins er óviss en síðari liðurinn „cant“ á rætur í fornkeltnesku í merkingunni „hringur“.
Nafnið er ítölsk hliðarmynd af „Marinus“, dregið af latnesku orði „mare“ sem merkir sjór, og lýsingarorðinu „marīnus“ sem merkir sá sem býr við sjóinn.
Móði var sonur Þórs í norrænni goðafræði. Að baki nafninu liggur nafnorðið „móður“ sem merkir „baráttuhugur, æst skap“, og nafnið merkir þá „hinn hugrakki“.
Marias er líklega dregið af Maríu, hebresku nafni af óvissri merkingu, eða af latneska nafninu Marius sem er af óvissum uppruna.
Nafnið kemur fyrir sem heiti á hamri Þórs í Snorra-Eddu. Uppruni þess er umdeildur; oft er það tengt við nafnorðin „mjöl“ og „mjöll“ og sagnirnar „mylja“ og „mölva“. Aðrir telja orðið skylt rússnesku „molnija“, kymbrísku „mellt“ „elding“ og lettnesku „milna“ „hamar þrumuguðsins Perkuns“.
Nafnið er myndað af forliðnum „mó-“ sem er algengur í litarheitum. „Móri“ er algengt heiti á mórauðum hestum og hundum, og þekktur er einnig draugurinn „Móri“.
Nafnið er komið úr hebresku, samsett af „melek“ sem merkir konungur, og „or“ sem merkir ljós, og merkir líklega „konungur ljóssins“. Einn af vitringunum þremur frá Austurlöndum, sem færðu Jesúbarninu gjafir, hét Melkíor samkvæmt miðaldaheimildum. Nafnið þekkist í Svíþjóð frá 15. öld í myndunum „Melker“ og eldra „Melcher“, „Melchior“, og í Danmörku hafa myndirnar „Melchior“ og „Melkior“ tíðkast frá sama tíma, en myndin „Melkior“ er talsvert yngri og lítið notuð í Noregi. Þýsk mynd nafnsins er „Melchior“ en ensk og ítölsk „Melchiorre“.
Nafnið hefur sömu merkingu og „moli“ – ögn, biti, smátt stykki.
Nafnið er ítalskt og spænskt að uppruna, myndað af nafninu „Marcus“, sem er sama nafn og „Markús“.
Marko er mynd af nafninu Markús (Mark) sem notuð er víða í slavneskum og norrænum málum. Markús er komið af rómverska nafninu Marcus, sem líklega er dregið af nafni stríðsguðsins Mars.
Michael er ensk og þýsk mynd nafns sem er sótt í Biblíuna og er hebreskt að uppruna, „Mika'el“, og merkir „hver er sem Guð?“. Mikael er nefndur sem verndarengill Ísraels bæði í Gamla og Nýja testamentinu, kenndur við Mikjálsmessu 29. september, og einnig eru nokkrir menn nefndir Mikael í Fyrri og Síðari Kroníkubók. Nafnið þekkist á Norðurlöndum frá 12. öld.
Michael er ensk og þýsk mynd nafns sem er sótt í Biblíuna og er hebreskt að uppruna, „Mika'el“, og merkir „hver er sem Guð?“. Mikael er nefndur sem verndarengill Ísraels bæði í Gamla og Nýja testamentinu, kenndur við Mikjálsmessu 29. september, og einnig eru nokkrir menn nefndir Mikael í Fyrri og Síðari Kroníkubók. Nafnið þekkist á Norðurlöndum frá 12. öld.
Michel er frönsk og þýsk mynd af nafninu Michael (Mikael). Það er af hebreskum rótum og merkir „hver er sem Guð?“.
Nafnið er ungt hérlendis og uppruni þess er óviss, en það er hugsanlega sótt til bókarinnar „Elsku Míó minn“ eftir Astrid Lindgren.
Þetta pláss er laust. Náðu til foreldra og verðandi foreldra á Íslandi með markvissri auglýsingu hér.
Hafðu samband um auglýsingapláss →