Nafnalisti yfir íslensk mannanöfn

Hrymur er nafn jötuns í norrænni goðafræði sem stýrir skipinu Naglfari; tengt hrumur „hrörlegur, aldurhniginn“.

Hafgnýr er samsett íslenskt karlmannsnafn úr haf „haf, úthaf“ og gnýr „dynur, gnýr“; merkir „hafgnýr, brimhljóð“.

Nafnið er sett saman af forliðnum „Heið-“ og viðliðnum „-steinn“.

Herkúles er latnesk mynd af gríska nafninu Herakles, myndað af nafni gyðjunnar Heru og „kleos“ („frægð“), og merkir „frægð Heru“.

Nafnið er upphaflega breskt og sagt merkja „sonur Hendrick“. Það er einnig talin hollensk mynd af nafninu „Henry“.

Nafnið er arabískt og merkir „hinn vitri“.

Að baki nafninu liggur hugsanlega nafnorðið „hrím“ sem merkir héla eða sót á potti, ásamt viðskeytinu „-ir“.

Nafnorðið „hafsjór“ merkir „mikið vatn, flóð, vatnselgur“.

Heiðr er fornnorrænt nafn af orðinu heiðr „heiður, birta“; einnig þekkt sem völvuheiti í fornum sögum.

Nafnið er enskt að uppruna og merkir „veiðimaður“.

Hugsanlega sama nafn og „Haroon“ sem er arabísk mynd af hebreska nafninu „Aaron“, samanber „Aron“.

Nafn þetta er myndað af lýsingarorðinu "heiður" sem merkir bjartur, - skær.

Nafnorðið „háski“ merkir „hætta“.

Nafnið kemur fyrir í Landnámu, fornsögum og fornbréfum. Það er stytting á nöfnum sem hefjast á „Hall-“. „Halle“ er þekkt í Noregi frá miðöldum en er lítið notað nú og þaðan hefur það líklega borist til Englands.

Nafnið er sett saman af forliðnum „Haf-“ og viðliðnum „-týr“, sem vísar til Týs, stríðs- og lagaguðs í norrænni goðafræði.

Nafnið er sett saman af forliðnum „Heið-“ og lýsingarorðinu „bjartur“.

Hall er hliðarmynd af nafninu Hallur, af norræna orðinu „hallr“ sem merkir „steinn“ eða „stór steinn“.

Nafnið er sett saman af forliðnum „Hrafn-“ og viðliðnum „-þór“, sem vísar til goðsins Þórs.

Nafnið er komið úr grísku „hektor“ sem merkir „haldreipi“. Hektor hét prins í Tróju til forna sem féll fyrir Akkillesi hinum gríska eins og segir frá í Ilíonskviðu.

Nafnið er sett saman af forliðnum „Hjálm-“ og viðskeytinu „-ar“. Það kemur fyrir í Örvar-Odds sögu og Hervarar sögu og Heiðreks konungs, auk fornbréfa frá 15. og 16. öld. Margar rímur voru ortar um „Hjálmar hugumstóra“ og „Hjálmar og Ingibjörgu“ og hafa þær sennilega haft áhrif á útbreiðslu nafnsins. Í Danmörku þekkist nafnið „Hjalmar“ frá fornu fari en virðist ekki hafa verið notað í Noregi og Svíþjóð fyrr en á 18. öld. Það hefur einnig verið tekið upp á Englandi og í Þýskalandi.

„Hymir“ var jötunsheiti í goðsögnum. Hann bjó við himinenda við ysta haf.

Hjaltalín er íslenskt nafn, samsett úr hjalt (hjölt „sverðshjölt“) og -lín; einnig þekkt sem ættarnafn.

Nafnið er upphaflega þýsk stytting af nöfnum sem hefjast á „Hug-“ sem merkir „hugur, hugsun, sinni“, eins og til dæmis „Hugbald“ og „Hugbert“, en „Hugo“ er algengt eiginnafn í Þýskalandi. Nafnið þekkist í Danmörku frá 12. öld, í Svíþjóð frá 17. öld og hefur verið notað í Noregi frá 20. öld.

Nafnið hefur verið notað í Danmörku og Svíþjóð frá fornu fari, en fornsænsk mynd þess er „Holmger“ og þaðan hefur það borist hingað til lands. Það er upphaflega sett saman af nafnliðnum „Holm-“, sbr. íslensku „hólmur“ (hólmi, eyja), og viðliðnum „-ger“, sbr. íslensku „geir“ (spjót), sbr. Hólmgeir.

Að baki nafninu liggur nafnorðið „hylur“ sem merkir djúpan stað eða holu í straumvatni.

Nafnið er samsett úr „himinn“ og „ljómi“ sem merkir geisladýrð, skin, birta.

Nafnið er trúlega enskt eftirnafn sem orðið hefur að eiginnafni hérlendis. Það er sennilega komið úr engilsaxnesku og merkir „engi sem askur vex á“.

Hávarr er fornt norrænt karlmannsnafn, hliðarmynd af Hávarður. Það er myndað af „hár“ (hávaxinn, göfugur) og „vörður“ (gæslumaður), og merkir „göfugur vörður“.

Heiðmarr er íslenskt karlmannsnafn, samsett úr heið- (heiðr „heiður, birta“) og -marr (mærr „frægur“).

Nafnið er fremur ungt hérlendis sem eiginnafn en er algengt gælunafn dregið af karlmannsnöfnum sem hefjast á „Hall-“.

Nafnið er sett saman af forliðnum „Hrafn-“ og viðliðnum „-týr“, sem er sama og goðsheitið „Týr“.

Uppruni nafnsins er óviss en það er hugsanlega myndað af jurtarheitinu „hvönn“ með viðskeytinu „-ar“.

Nafnið er hugsanlega myndað af kvenmannsnafninu „Heiða“ eða af kvenmannsnafni sem endar á „-heiður“, og viðskeytinu „-ar“.

Nafn þetta er komið af sögninni "að hnika" sem merkir að ýta, - hrinda. Það kemur m.a. fyrir í goðafræðinni þar sem það er eitt af nöfnum Óðins.

Nafnið þekktist í Danmörku til forna og er einnig notað á Englandi sem „Hilary“ og í Þýskalandi sem „Hilarius“ eða „Hilar“. Það er komið úr latínu „Hilarius“, leitt af lýsingarorðinu „hilarus“ sem merkir „glaðvær“.

Nafnið kemur fyrir sem jötunsheiti í þulum og vísum til forna. Það er myndað af nafnorðinu „hrím“ sem merkir héla.

Heiðaringi er íslenskt karlmannsnafn, samsett úr heiðar- (heiði „heiðaland, víðerni“) og -ingi „sá sem tilheyrir“.

Nafnið er talið lagað að fuglsheitinu „himbrimi“.

Nafnið er þýskt, einnig ritað „Helmut“, „Hellmut“ eða „Hellmuth“, og hliðarmyndin „Heilmut“ er ef til vill eldri mynd nafnsins. Það er sett saman af fornháþýska lýsingarorðinu „heil“ sem merkir heill, heilbrigður, og nafnorðinu „muot“, í nútímaþýsku „Mut“ sem merkir hugrekki.

Nafnið er sett saman af forliðnum „Heið-“ og viðliðnum „-bert“, sama og í „Bert-“. Í raun er þetta sama nafn og „Heiðbjartur“.

Nafnið er upphaflega þýsk stytting af nöfnum sem hefjast á „Hug-“ sem merkir „hugur, hugsun, sinni“, eins og til dæmis „Hugbald“ og „Hugbert“, en „Hugo“ er algengt eiginnafn í Þýskalandi. Nafnið þekkist í Danmörku frá 12. öld, í Svíþjóð frá 17. öld og hefur verið notað í Noregi frá 20. öld.

Nafn þetta er ensk mynd nafnsins "Hinrik" sem merkir sá sem er valdamikill heima.

Sama/svipað og Henry.

Nafn þetta er leitt af lýsingarorðinu "höss" sem merkir grár. Talið er að viðurnefnið "höskollur" sem merkir grákollur hafi þróast upp í að verða nafnið Höskuldur.

Ýmist er talið að nafn þetta sé fengið af lýsingarorðinu "harður" eða þá að það merki maður frá Harðangursfirði í Noregi.

Nafn þetta er líklega skylt fornu sögninni "að hegna" sem merkir að girða af, vernda fyrir ágangi.

Nafn þetta er leitt af nafnorðinu "höð" sem merkir orrusta og merkir líklegast bardagamaður.

Hænir var einn Ásanna en hlutverk hans í goðafræðinni er óljóst. Uppruni nafnsins er óviss.

Nafn þetta er myndað af nafnorðinu "hængur" sem merkir karlkyns fiskur.

Uppruni nafnsins er óviss en hugsanlega er það dregið af nafnorðinu „holt“, samanber „hyltir“ sem merkir maður frá bænum Holti.

Nafnið er þekkt til forna og kemur meðal annars fram í Sturlungu og sögu Guðmundar biskups góða Arasonar. Það er sett saman af forliðnum „Hún-“ og viðliðnum „-röður“.

Nafnið kemur fyrir í Heiðarvíga sögu. Það er sama orð og „húnn“ sem merkir bjarndýrsungi.

Nafn þetta er dregið af nafnorðinu "húnn" sem merkir bjarndýrsungi.

Nafn þetta er myndað af forliðnum "Hún" sem fenginn er af þjóðflokkaheitinu Húnar og viðliðnum "bogi" sem merkir bogi, - skotvopn.

Nafnið er líklega dregið af nafnorðinu „húm“ sem merkir rökkur.

Nafn þetta er komið af þýska nafninu "Huhbert" sem sett er saman af forliðnum "hugu" sem merkir hugsun og viðliðnum "beraht" sem merkir bjartur, - skínandi.

Nafn þetta er myndað af kvennafninu "Hulda" sem merkir leynd og viðskeytinu "ar" sem merkir hermaður.

Nafnið er upphaflega þýsk stytting af nöfnum sem hefjast á „Hug-“ sem merkir „hugur, hugsun, sinni“, eins og til dæmis „Hugbald“ og „Hugbert“, en „Hugo“ er algengt eiginnafn í Þýskalandi. Nafnið þekkist í Danmörku frá 12. öld, í Svíþjóð frá 17. öld og hefur verið notað í Noregi frá 20. öld.

Nafnið kemur fyrir í fornaldarsögum. Það er sett saman af forliðnum „Hug-“ og nafnorðinu „leikur“. „Hugleik“ þekkist einnig í Noregi.

Nafn þetta er leitt af nafnorðinu "hugur" sem merkir hugsun, - áræðni. Huginn hét annar hrafna Óðins í norrænni goðafræði.