Raða eftir
Enora er bretónskt kvenmannsnafn, dregið af orðinu „enor“ („heiður“, af latínu) eða sem bretónsk mynd af nafninu Honoría.
Nafnið er talið leitt af latnesku sögninni „ēmereor“ sem merkir „öðlast, ávinna sér“. Heilög Emerentiana, einnig nefnd Emerentia, var rómverskur píslarvottur á 3. öld og fóstursystir heilagrar Agnesar samkvæmt Agnesar sögu, en henni hefur oft verið ruglað saman við hana. „Emerenziàna“ er vel þekkt nafn á Ítalíu og barst þaðan til ensku- og þýskumælandi þjóða í ýmsum myndum, meðal annars „Emerentiana“.
Emhild er kvenmannsnafn með liðnum „-hildur“ sem merkir „orrusta“ (og vísar til valkyrju); fyrri liðurinn Em- er óviss.
Eugenía er af gríska nafninu Eugenia, samsett úr eu „góður“ og genes „fæddur“; merkir „vel borin, aðalborin“.
Nafnið er franskt að uppruna og merkir „Guð er eiður minn“.
Nafnið er myndað af nafnorðunum „eyri“ sem merkir sand- eða malarsvæði, einkum meðfram ám eða við árósa, og jurtarheitinu „rós“.
Uppruni nafnsins er óviss en það er ef til vill sama nafn og „Enja“.
Nafnið er hliðarmynd af „Evan“, sem að uppruna er ensk mynd af velska nafninu „Ieuan“, er tengist nafninu „Jón“.
Nafnið er sett saman af nafnorðinu „eldur“ og viðliðnum „-rós“.
Uppruni nafnsins er óviss en hugsanlega er um sama nafn að ræða og „Eir“ með breyttum rithætti.
Nafnið er tengt Emilía og er sennilega að uppruna latneskt kvenmannsnafn, „Aemilia“, leitt af rómverska ættarheitinu „Aemilius“ (sbr. Emil). Það getur einnig verið víxlmynd við Amalía. Sömu rót má finna víða: Emilia í Svíþjóð frá 17. öld, Emelie í Danmörku og Noregi, Emilia/Emilie í þýskumælandi löndum, Emily í enskumælandi löndum, auk hliðstæðra mynda í ítölsku og frönsku.
Nafnið er erlent að uppruna og sama nafn og „Emelía“.
Uppruni nafnsins er óviss en talið er að um gælunafn geti verið að ræða, dregið af nafninu „Eivör“.
Nafnið er sett saman af forliðnum „Elín“ og viðliðnum „-gunnur“ (sbr. „Gunnur“). Síðari liðurinn „-gunn“ í „Elíngunn“ gæti einnig tengst nafninu „Gunnar“.
Nafnið á hugsanlega rætur að rekja til ensku „Elfrid“ sem aftur á rætur í fornensku „ælf-thryth“, sett saman af orðum sem merkja „álfur“ og „kraftur“. Nafnið er einnig til í þýsku „Elfriede“.
Nafnið er tengt Emilía og er sennilega að uppruna latneskt kvenmannsnafn, „Aemilia“, leitt af rómverska ættarheitinu „Aemilius“ (sbr. Emil). Það getur einnig verið víxlmynd við Amalía. Sömu rót má finna víða: Emilia í Svíþjóð frá 17. öld, Emelie í Danmörku og Noregi, Emilia/Emilie í þýskumælandi löndum, Emily í enskumælandi löndum, auk hliðstæðra mynda í ítölsku og frönsku.
Uppruni nafnsins er óviss. Sé um íslenska myndun að ræða hefur kvæði Halldórs Laxness „Unglingurinn í skóginum“ ef til vill ýtt undir myndunina, en þar kemur fyrir ákallið: „Eia! Eia perlur! Eia gimsteinar“, þótt þar sé ekki um kvenmannsnafn að ræða.
Nafnið er færeyskt og er leitt af nafnorðinu „auður“ sem merkir ríkidæmi. Sjá einnig „Eyðdís“.
Tökunafn, líklegast frá Norðurlöndum, leitt af karlmannsnafninu „Erik“.
Nafnið hefur sennilega borist til Íslands í tengslum við verslun við Frísi og Hollendinga. „Elke“ er upprunalega frísnesk og hollensk gælumynd af nafninu „Adelheid“ (sjá Aðalheiður), með smækkunarendingunni „-ke“.
Nafnið er upphaflega japanskt og merkir „hin blessaða; hin fagra“.
Nafnið er hebreskt að uppruna og merkir „unun, yndi, yndisauki“.
Nafnið er sett saman af atviksorðinu „ei“ sem merkir alltaf, ætíð og viðliðnum „-leif“, sbr. Eyleif.
Nafnið er skylt hebresku nöfnunum „Eliana“ og „Ilana“ í merkingunni „Guð hefur svarað“.
Nafnið er leitt af karlmannsheitinu „Egill“ með viðskeytinu „-ína“ eða viðliðnum „-lína“, sbr. „Lína“.
Elizabeth er ensk mynd nafnsins Elísabet, sem varð víða mjög vinsælt á miðöldum og jókst notkun þess verulega á 14. öld vegna dýrkunar á heilagri Elísabetu af Thüringen. Uppruni nafnsins er umdeildur en merking hebreska orðsins „elisheba“ hefur verið talin „Guð er fullkominn“, „Guð er eiður minn“ eða „Guð hefur svarið“. Nafnið Elísabet kemur fyrir í Nýja testamentinu sem nafn móður Jóhannesar skírara og einnig hefur verið talið að Elíseba, kona Arons í Annarri Mósebók, beri sama nafn, en þá er giskað á að síðari liðurinn hafi verið lagaður að hebreska orðinu „shabbath“ „sabbatsdagur“.
Uppruni nafnsins er óviss en líklegast er það leitt af karlmannsnafninu „Stephan“, sem er sama nafn og „Stefán“. Spænsk mynd þess nafns er „Esteban“ og er hún notuð bæði í enskumælandi og þýskumælandi löndum.
Tökunafn, líklegast frá Norðurlöndum, leitt af karlmannsnafninu „Erik“.
Nafnið er dregið af nafnorðinu „elja“ sem merkir dugnaður, atorka.
Nafnið er spænskt að uppruna og merkir „geislandi, skínandi“.
Nafnið þekkist í Noregi sem samsett af „Erling“ og „Linda“. Það þekkist einnig í Þýskalandi sem hliðarmynd af „Herlinde“. Að baki liggur fornháþýska orðið „heri“, „her“, og „linta“, „skjöldur úr viði linditrésins“.
Elizabeth er ensk mynd nafnsins Elísabet, sem varð víða mjög vinsælt á miðöldum og jókst notkun þess verulega á 14. öld vegna dýrkunar á heilagri Elísabetu af Thüringen. Uppruni nafnsins er umdeildur en merking hebreska orðsins „elisheba“ hefur verið talin „Guð er fullkominn“, „Guð er eiður minn“ eða „Guð hefur svarið“. Nafnið Elísabet kemur fyrir í Nýja testamentinu sem nafn móður Jóhannesar skírara og einnig hefur verið talið að Elíseba, kona Arons í Annarri Mósebók, beri sama nafn, en þá er giskað á að síðari liðurinn hafi verið lagaður að hebreska orðinu „shabbath“ „sabbatsdagur“.
Nafn þetta er leitt af karlmannsnafninu Einar með viðskeytinu "a" fyrir aftan.
Nafnið er sett saman af nafnorðinu „eldur“ og viðliðnum „-mey“.
Nafnið er tengt Emilía og er sennilega að uppruna latneskt kvenmannsnafn, „Aemilia“, leitt af rómverska ættarheitinu „Aemilius“ (sbr. Emil). Það getur einnig verið víxlmynd við Amalía. Sömu rót má finna víða: Emilia í Svíþjóð frá 17. öld, Emelie í Danmörku og Noregi, Emilia/Emilie í þýskumælandi löndum, Emily í enskumælandi löndum, auk hliðstæðra mynda í ítölsku og frönsku.
Að baki liggur latneska orðið „stella“ sem merkir stjarna. „Estel“ er katalónsk mynd af „Estelle“ í sömu merkingu, en það er fornfranskt að uppruna, notað í þessari mynd bæði í Frakklandi og í enskumælandi löndum.
Eyva er gælumynd nafns sem hefst á forliðnum „Ey-“.
Elizabeth er ensk mynd nafnsins Elísabet, sem varð víða mjög vinsælt á miðöldum og jókst notkun þess verulega á 14. öld vegna dýrkunar á heilagri Elísabetu af Thüringen. Uppruni nafnsins er umdeildur en merking hebreska orðsins „elisheba“ hefur verið talin „Guð er fullkominn“, „Guð er eiður minn“ eða „Guð hefur svarið“. Nafnið Elísabet kemur fyrir í Nýja testamentinu sem nafn móður Jóhannesar skírara og einnig hefur verið talið að Elíseba, kona Arons í Annarri Mósebók, beri sama nafn, en þá er giskað á að síðari liðurinn hafi verið lagaður að hebreska orðinu „shabbath“ „sabbatsdagur“.
Nafnið er sett saman af atviksorðinu „ei“ sem merkir „alltaf, ætíð“ og orðinu „líf“.
Nafnið er af frönskum rótum, en franska myndin er „Éliane“. Það er aftur komið úr latínu „Aeliana“, sem er kvenkynsmynd af rómverska fjölskyldunafninu „Aeliānus“ og er talið leitt af gríska orðinu „hēlios“ sem merkir sól. Nafnið þekkist einnig í Noregi og er þar talið afleiðsla af nöfnum sem hefjast á „El-“.
Nafn þetta er leitt af karlmannsnafninu Eiríkur sem merkir mjög voldugur með viðskeytinu "sína".
Nafnið er upphaflega stytting á nafninu „Eleanora“, sem er skylt nafninu „Elenóra“.
Nafnið er hugsanlega upprunnið frá Ghana en á máli Akanfólksins þar merkir „Esi“ „fædd á sunnudegi“.
Nafnið er latnesk ummyndun á gríska nafninu „Ilithyia“ en hún var grísk gyðja sem heitið var á við barnsfæðingar.
Eileithyia er úr grískri goðafræði, gyðja fæðinga og dóttir Seifs; merking nafnsins sjálfs er óviss.
Eileithyja er hliðarmynd af Eileithyia, grískri gyðju fæðinga og dóttur Seifs; merking nafnsins sjálfs er óviss.
Uppruni nafnsins er óviss. „Eskja“ getur verið hliðarmynd af „askja“ sem merkir ílát, en einnig getur verið um að ræða kvenkynsmynd af nafninu „Askur“.
Nafnið er sett saman af forliðnum „Ei-“ og viðliðnum „-vör“. Nafnmyndin „Eivör“ hefur ef til vill borist hingað frá Færeyjum.
Eilithya er hliðarmynd af Eileithyia, grískri gyðju fæðinga og dóttur Seifs; merking nafnsins sjálfs er óviss.
Uppruni nafnsins er óviss. Það getur verið leitt af „Elí“ með viðskeytinu „-a“. Það getur einnig verið lagað að erlenda nafninu „Elie“, sem oftast er stytting á „Eleonora“, eða verið stytting á nafni sem endar á „-elía“, eins og „Kornelía“.
Uppruni óviss, en nafnið er ef til vill sama nafn og „Enid“ sem er vel þekkt í enskumælandi löndum, í Þýskalandi og á Norðurlöndum.
Nafnið er spænskt en af germönskum rótum og þekkist einnig hjá ensku- og þýskumælandi þjóðum. Talið er að það sé sett saman af gotneskum forlið „gails“, sbr. sögnina „gailjan“ sem merkir „gleðjast“, og „wērs“ sem merkir „sannur“ eða „-uara“ sem merkir „sá sem verst“.
Nafnið er sett saman af forliðnum „Ey-“ og viðliðnum „-borg“.
Eldflaug er íslenskt kvenmannsnafn af orðinu eldflaug (eldur „eldur“ og flaug „flug“), það er geimflaug.
Líklega er um sama nafn að ræða og „Ebony“ sem notað er hjá enskumælandi þjóðum. Að baki liggur viðarheitið „ebony“, „íbenviður“, sem er harður svartviður af ýmsum trjátegundum af ættinni „ebenaceae“.
Nafnið er sennilega hið sama og þýska nafnið „Ermengard“ sem aftur er hliðarmynd við „Irmgard“. Það er talið leitt af germönsku orði sem endurgert er „*ermana“ og „*irmana“ og talið er merkja „alltumvefjandi; mikill“. Í mannanöfnum var fyrri liðurinn síðan notaður í herðandi merkingu. Síðari liður er fornháþýska orðið „garto“, í þýsku í dag „Garten“ „garður“.
Þetta pláss er laust. Náðu til foreldra og verðandi foreldra á Íslandi með markvissri auglýsingu hér.
Hafðu samband um auglýsingapláss →