Nafnalisti yfir íslensk mannanöfn

Nafnið er yfirleitt talið þýsk stytting á nöfnum sem hefjast á „Ida-“, „Idu-“, t.d. fornháþýska nafninu „Idaberga“. Forliður þess nafns er talinn sama orð og „íð“ 'verk, starf, iðn' í íslensku. Frá Þýskalandi barst nafnið til Norðurlanda og hefur verið notað í Danmörku frá 12. öld og í Svíþjóð frá 14. öld. Í Noregi varð það vinsælt um aldamótin 1900. Nafnið er einnig gamalt á Bretlandseyjum, en þangað barst það með Normönnum, féll í gleymsku á miðöldum og var tekið í notkun aftur á 19. öld.

Ýlfa er hliðarmynd af nafninu „Ylfa“.

Síðari liður nafnsins er „-rún“ sem tengist nafninu „Rún“, en fyrri liðurinn „Ý-“ er óviss. Ef til vill er um sama nafn að ræða og „Irun“ í norsku, þar sem giskað hefur verið á tengsl við nafnið „Irene“.

Líklega upphaflegt gælunafn af nafninu „Ýr“.

Nafnið kemur fyrir í fornaldarsögum sem heiti á tröllkonu. Það er skylt orðinu „íma“ sem merkir skessa eða vargynja.

Sama/svipað og Ýr.

Ýrr hét dóttir Geirmundar heljarskinns samkvæmt Landnámu, og er einnig getið í Sturlungu. Nafnið er skylt nafnorðinu „úr“, sem merkir „úruxi“, og „ýrr“ í sömu merkingu.

Ýrena er mynd af nafninu Irena (Irene), af gríska orðinu eirene sem merkir „friður“.