Nafnalisti yfir íslensk mannanöfn

Ísjak er hliðarmynd af nafninu Ísak (Isaac), af hebresku og merkir „hann mun hlæja“, af sögninni tsahaq „að hlæja“.

Nafnið er sótt til grískrar goðafræði. Íkarus flaug með vængjum sem faðir hans gerði honum úr fjöðrum og vaxi of nálægt sólinni þannig að vaxið bráðnaði og Íkarus féll til jarðar og varð það hans bani.

Íshak er arabísk mynd af nafninu Ísak (Isaac), af hebresku og merkir „hann mun hlæja“, af sögninni tsahaq „að hlæja“.

Nafnið er sett saman af orðunum „ís“ og „eldur“.

Nafnið er rússnesk mynd nafnsins „Ingvar“.

Nafnið var upphaflega viðurnefni Jakobs, sonar Ísaks og Rebekku, í merkingunni „berst fyrir Guð“. Síðar varð „Ísrael“ notað sem nafn á söfnuði gyðinga eftir herleiðinguna til Babýlon. Nafnið er einkum notað meðal gyðinga en þekkist þó meðal enskumælandi þjóða og á Norðurlöndum.

Nafnið er dregið af dýrsheitinu „ísbjörn“.

Nafnið kemur fyrir í Sturlungu á 13. öld og í fornbréfum frá 15. öld. Það er sett saman af forliðnum „Ís-, Ísa-“ og viðliðnum „-ar“ og gæti merkt „ís-spjót, ísabroddur“.

Nafn þetta er sett saman úr nafnorðinu "ís" og viðliðnum "mar" sem merkir haf, - sær.

Nafn þetta er talið vera víxlmynd við nafnið Ingvar.

Ívan er upphaflega rússnesk stytting af nafninu „Johannes“ og samsvarar íslensku nöfnunum Jóhann, Jóhannes og Jón. Nafnið tíðkast einnig á Norðurlöndum, í Englandi og Þýskalandi.

Nafn þetta er sett saman af forliðnum "Ís" sem merkir ís, - klaki og viðliðnum "ólfur" sem merkir úlfur.

Nafnið er hebreskt að uppruna. Sonur Abrahams og Hagar hét „Ísmael“ samkvæmt Fyrstu Mósebók, og það er talið merkja „Guð hlustar“.

Nafn þetta er sett saman af forliðnum "Ís" sem merkir ís, - klaki og viðliðnum "leifur" sem merkir arfur.

Nafn þetta er komið úr grísku og er samsett af gyðjunafninu "Isis" og nafnorðinu "doron" sem merkir gjöf.

Nafn þetta er sett saman af forliðnum "Ís" sem merkir ís, - klaki og viðliðnum "geir" sem merkir spjót.

Nafn þetta er sett saman af forliðnum "Ís" sem merkir ís, - klaki og viðskeytinu "ar" sem merkir broddur.

Nafn þetta er leitt af hebresku sögninni "sahak" sem merkir að hlæja og þýðir nafnið í raun Guð mun hlæja.

Nafnið kemur fyrir í Sturlungu og í fornbréfum frá 15. og 16. öld. Uppruni nafnsins er óviss, ef til vill skylt „íma“ - orrusta, eða „ím“ - óhreinindi, ryk.

Nafnið er erlent að uppruna og er upphaflega skosk afleiðsla af nafninu „John“. Frá Skotlandi barst það til þýskumælandi landa og Norðurlanda. Um merkingu vísast til nafnsins „Jóhannes“.