Míranda
Stúlkunafn Samþykkt· 3 atkvæði· 1 ber nafnið
Nafnið er breskt að uppruna og talið búið til af Shakespeare fyrir aðalpersónu í leikritinu „Ofviðrið“. Það er leitt af latnesku sagnmyndinni „mīrandus“ sem merkir „aðdáunarverður“, af sögninni „mīrāri“ sem merkir „að dást að“.
Ábending eða leiðrétting?Uppáhaldsnöfn vistast í vafranum þínum — enginn aðgangur nauðsynlegur.
Auglýsing
Úrskurður mannanafnanefndar
engin dagsetning
Fallbeyging
Fjöldi með nafn
1
Fyrsta nafn
0
Annað nafn
1
Samtals
Fjöldi einstaklinga óháð kyni. Hve margir heita öðrum nöfnum?
Svipuð nöfn
Önnur stúlkunöfn með svipaðan hljóm, lengd eða vinsældir:
MíraNafnið er slavneskt að uppruna og stytting á nöfnum sem hefjast á „Miro“. Sá liður er talinn leiddur af orðinu „meri“ sem merkir mikill, frægur.MelindaSamsett af Mel- (t.d. frá Melanie eða Melissa), með -inda í endann.MíríelNafnið var búið til af rithöfundinum Tolkien fyrir Hringadróttins sögu. Það er komið úr álfamáli þar sem „mir“ merkir „demantur“ og „-iel“ merkir „dóttir“.MínervaNafn þetta er komið af grísk-rómversku gyðjunni Menerva sem var gyðja lista og visku.MatildaErlend mynd nafnsins Matthildur.MathildaNafnið er þýskt að uppruna, sett saman af fornháþýsku orðunum „maht“ sem merkir kraftur, afl - í íslensku „magn“, „megin“ í sömu merkingu - og „hiltiu“ sem merkir orrusta, í íslensku „hildur“. Í miðlágþýsku var nafnið „Magtilt“ en í fornháþýsku „Mahthildis“, „Mathilt“ og „Mathilda“. Af þessum nafnmyndum varð til þýska nafnið „Mat(h)ilde“ sem barst snemma til Norðurlanda. Vinsældir nafnsins í Þýskalandi fyrr á öldum má rekja til heilagrar Matthildar á 10. öld, konu Hinriks I., og því bregður einnig fyrir í evrópskum konungaættum. Í fornum bókmenntum má finna nafnið í Konráðs sögu en kona Konráðs keisara hét Matthildur.AmandaÚr latínu: elskuverð.BelindaNafn þetta er líklega leitt af ítalska orðinu "bella" sem merkir falleg að viðbættu viðskeytinu "inda"