Vaxandi nöfn á Íslandi

Nafnið mun vera orðið til við samruna tveggja lágþýskra orða, „Sünt“ og „Alheit“, en það er lágþýska myndin af „Sankt Adelheid“. Nafnið „Tale“, „Thale“ þekkist vel í Þýskalandi og hefur verið notað í Noregi frá því um miðja 16. öld.

Hugsanlega stytting úr nafni sem hefst á „Mó-“, til dæmis „Móheiður“.

Nafnið er ungt hérlendis og hugsanlega erlent að uppruna. Það þekkist í þýskumælandi löndum sem tökunafn úr frísnesku en einnig sem rússnesk stytting á ýmsum nöfnum. Í einhverjum tilvikum getur nafnið líka verið íslenskt gælunafn.

Nafnið er annaðhvort rússneskt, leitt af nafnmyndinni „Kyra“ sem aftur er leidd af grísku myndinni „Kyros“ sem merkir „veldi, máttur“, eða írskt, leitt af „Ciara“, en heilög Ciara var írsk nunna sem stofnaði klaustur á Kilkeary á 7. öld.

Nafnið á rætur í gríska orðinu „selēnē“ sem merkir „tungl, máni“ og var nafn mánagyðjunnar í grískri goðafræði.

Nafnið er arabískt að uppruna og merkir „prinsessa“, „litla prinsessan“ en einnig „auðugur; fágaður“.

Margot er frönsk stytting á nafninu Marguerite (Margrét). Það er komið af latneska orðinu „margarita“ sem merkir „perla“.

Nafnið er sett saman af forliðnum „Ei-“ og viðliðnum „-vör“. Nafnmyndin „Eivör“ hefur ef til vill borist hingað frá Færeyjum.

Laia er katalónskt gælunafn af nafninu Eulalia. Það er af grískum rótum og merkir „vel talandi“ eða „málsnjöll“.

Nafnið er erlent að uppruna og þekkist bæði á Ítalíu og Spáni en hefur borist þaðan m.a. til Þýskalands. Að baki liggur nafn rómversku mánagyðjunnar „Luna“ og latneska orðið „luna“ sem merkir tungl, máni.

Uppruni nafnsins er óviss, en það er ef til vill sama nafn og „Móeiður“.

Nafnið er dregið af nafnorðinu „valkyrja“. Um valkyrjur segir í Snorra-Eddu: „Þær sendir Óðinn til hverrar orrustu. Þær kjósa feigð á menn og ráða sigri.“

Að baki nafninu liggur jurtarheitið „mosi“.

Nafnið er talið af keltneskum uppruna. Það er annaðhvort talið tengjast orðinu „Gael“, þ.e. Gallar, eða vera hliðarmynd af nafninu „Gweaël“. Nafnið þekkist í Frakklandi, ritað „Gaël“, en einnig í enskumælandi löndum sem „Gael“.

Nafnið er fyrst og fremst notað í enskumælandi löndum. Merkingin er sögð vera „sá sem litar föt“ en gæti einnig tengst latneska orðinu „dexter“ sem merkir hægri; rétthentur, sá sem notar hægri hönd.

Talið vera ensk stytting á nafninu „Theodore“, sem tengist íslenska nafninu „Theódór“.

Nafnið á rætur að rekja til grískrar goðafræði. Seifur refsaði Títananum Atlasi með því að láta hann bera heiminn á herðum sér.

Nafnið er erlent að uppruna. Þekktastur nafnbera er líklega rómverska skáldið „Publius Vergilius Maro“ (70–19 f.Kr.). Rithátturinn breyttist nokkuð fljótt í „Virgilius“ þegar farið var að tengja nafnið latneska orðinu „virgo“, sem merkir stúlka.

Fimm karlar eru nefndir með þessu nafni í Landnámu og það kemur einnig fyrir í nokkrum fornsögum. Að baki nafninu liggur dýrsheitið „refur“.

Talið vera ensk stytting á nafninu „Theodore“, sem tengist íslenska nafninu „Theódór“.

Nafnið er ítalskt, notað bæði fyrir karla og konur, og merkir „persóna frá Lucania“ á Ítalíu.

Esra er nafn á einum af spámönnum Biblíunnar, sbr. Esrabók Gamla testamentisins, komið af hebresku „ezerah“ sem merkir „hjálp“. Nafnið þekkist í Danmörku og Þýskalandi.

Nafnið er upphaflega spænskt og merkir „sól“.

Nafnið er ungt hérlendis og uppruni þess er óviss, en það er hugsanlega sótt til bókarinnar „Elsku Míó minn“ eftir Astrid Lindgren.