Vaxandi nöfn á Íslandi

Nafnið mun vera orðið til við samruna tveggja lágþýskra orða, „Sünt“ og „Alheit“, en það er lágþýska myndin af „Sankt Adelheid“. Nafnið „Tale“, „Thale“ þekkist vel í Þýskalandi og hefur verið notað í Noregi frá því um miðja 16. öld.

Nafnið er ungt hérlendis og hugsanlega erlent að uppruna. Það þekkist í þýskumælandi löndum sem tökunafn úr frísnesku en einnig sem rússnesk stytting á ýmsum nöfnum. Í einhverjum tilvikum getur nafnið líka verið íslenskt gælunafn.

Hugsanlega stytting úr nafni sem hefst á „Mó-“, til dæmis „Móheiður“.

Samkvæmt miðaldatrú var „Lilith“ nafn á konu Adams sem hann átti á undan Evu. Sagt er að henni hafi verið breytt í næturpúka þegar hún vildi ekki hlýðnast Adam. Í Biblíunni er „Lilith“ aðeins nefnd í Jesaja (34:14) í upptalningu á ýmsum skepnum.

Margot er frönsk stytting á nafninu Marguerite (Margrét). Það er komið af latneska orðinu „margarita“ sem merkir „perla“.

Nafnið á rætur í gríska orðinu „selēnē“ sem merkir „tungl, máni“ og var nafn mánagyðjunnar í grískri goðafræði.

Laia er katalónskt gælunafn af nafninu Eulalia. Það er af grískum rótum og merkir „vel talandi“ eða „málsnjöll“.

Nafnið er arabískt að uppruna og merkir „prinsessa“, „litla prinsessan“ en einnig „auðugur; fágaður“.

Nafnið er annaðhvort rússneskt, leitt af nafnmyndinni „Kyra“ sem aftur er leidd af grísku myndinni „Kyros“ sem merkir „veldi, máttur“, eða írskt, leitt af „Ciara“, en heilög Ciara var írsk nunna sem stofnaði klaustur á Kilkeary á 7. öld.

Nafnið er hebreskt að uppruna og merkir „unun, yndi, yndisauki“.

Sama/svipað og Matthea.

Uppruni nafnsins er óviss, en það er ef til vill sama nafn og „Móeiður“.

Mattheó er ítölsk mynd nafnsins Matthías. Nafnið er upphaflega sótt til Nýja testamentisins og er hebreskt að uppruna, „mattityah“, sem merkir „gjöf Guðs“, sbr. grísku „Matthías“ og latínu „Matthiās“. Nafnið þekkist á Norðurlöndum frá miðöldum og er einnig notað á Englandi og í Þýskalandi, meðal annars sem „Matthew“ á ensku og „Matthias“ á þýsku.

Að baki nafninu liggur jurtarheitið „mosi“.

Nafnið er hebreskt að uppruna og stendur fyrir „Ísrael“. Í Biblíunni táknar það „Jerúsalem“.

Nafnið er talið af keltneskum uppruna. Það er annaðhvort talið tengjast orðinu „Gael“, þ.e. Gallar, eða vera hliðarmynd af nafninu „Gweaël“. Nafnið þekkist í Frakklandi, ritað „Gaël“, en einnig í enskumælandi löndum sem „Gael“.

Nafnið er fyrst og fremst notað í enskumælandi löndum. Merkingin er sögð vera „sá sem litar föt“ en gæti einnig tengst latneska orðinu „dexter“ sem merkir hægri; rétthentur, sá sem notar hægri hönd.

Talið vera ensk stytting á nafninu „Theodore“, sem tengist íslenska nafninu „Theódór“.

Thiago er portúgölsk mynd af nafninu Tiago, stytting á Santiago (heilagur Jakob). Það er komið af hebreska nafninu Jakob og merkir „sá sem heldur um hælinn“ eða „staðgengill“.

Nafnið er ein af nafnmyndum „Kristján“ og er komið úr latínu „christiānus“ sem merkir kristinn, sbr. latínu „Christus“ og grísku „Khristós“ sem merkir hinn smurði. Nafnið er alþekkt í ýmsum myndum á Norðurlöndum og í ensku- og þýskumælandi löndum frá fornu fari.

Talið vera ensk stytting á nafninu „Theodore“, sem tengist íslenska nafninu „Theódór“.

Fimm karlar eru nefndir með þessu nafni í Landnámu og það kemur einnig fyrir í nokkrum fornsögum. Að baki nafninu liggur dýrsheitið „refur“.

Nafnið á rætur að rekja til grískrar goðafræði. Seifur refsaði Títananum Atlasi með því að láta hann bera heiminn á herðum sér.

Nafnið barst hingað frá Spáni á síðari hluta 20. aldar en er upprunalega komið frá grísk-latínu „Baltásar“ sem á rætur að rekja til hebresku „Belshazzar“. Það er talið vísa bæði til babýloníska konungsnafnsins „Belsasar“, merking „megi Baal verja líf hans“, og „Beltsasar“, merking „verndið líf konungsins“, en það nafn fékk spámaðurinn Daníel í Babýlon samkvæmt Gamla testamentinu. Nafnið er einnig eignað einum vitringanna þriggja frá Austurlöndum sem samkvæmt Nýja testamentinu færðu Jesúbarninu gjafir, en í miðaldaheimildum er einn þeirra nefndur „Baltasar“.